Category Archives: เชียงใหม่

วิ่งมาราธอนแล้วได้อะไร?

มาตรฐาน
img_20161218_110016.jpg

เมืองไทยเชียงใหม่มาราธอน มาราธอนแรก 18/12/2016

ฉันเพิ่งจบมาราธอนครั้งแรกในชีวิตไปเมื่อวันอาทิตย์ 18 ธันวาคม 2559 ด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย

กระทั่งเหตุผลตอนที่ตัดสินใจว่าจะลองวิ่งดู ก็ยังบอกกล่าวได้ยาก

หลังจากที่ตัดสินใจจะวิ่งมาราธอนแรกที่เชียงใหม่ซึ่งเป็นเมืองที่มีความผูกพันเป็นการส่วนตัว ฉันก็สมัครไปเงียบๆ ก่อนจะบอกเจ้นางด้วยซ้ำ พอเจ้นางตัดสินใจจะวิ่งด้วย ก็พากันไปขอตารางซ้อมจากพี่ภู แล้วก็ซ้อมกันไปเงียบๆ ไม่ประกาศ ไม่สัญญาอะไรกับใคร เพราะส่วนหนึ่งฉันคิดว่าการที่เราตั้งใจจะทำเรื่องยากๆ ที่ดูเพี้ยนในสายตาชาวบ้าน (เพราะเขาไม่ได้นิยมทำกัน) ให้สำเร็จให้ได้ มันก็เป็นแค่ mission ส่วนตัว ไม่ใช่ภารกิจเพื่อสังคมเพื่อชาติ  ก็เลยทำมันไปแบบทำเรื่องส่วนตัว กะว่าถ้าทำได้จริงแล้วค่อยเล่าให้เพื่อนฟัง

สองวันหลังจากที่ทำสำเร็จ พอตั้งสติได้ ฉันก็บอกกล่าวกับญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ได้รู้ข่าวเรื่องนี้จากฉันมาก่อนเลย ดูเหมือนแกจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันวิ่ง

ฉัน: ม้อยเพิ่งวิ่งมาราธอนมาล่ะ
ญผญ: …
ฉัน: มาราธอนที่ต้องวิ่ง 42 โลอะ
ญผญ: แล้ว?
ฉัน: …
ญผญ: นอกจากสุขภาพดีแล้วได้รางวัลอะไรมาบ้าง?
ฉัน: ….

ฉันเนียนชิ่งออกมาจากบทสนทนานั้นมา เพราะนอกจากเหรียญกับเสื้อ finisher ที่แกคงได้ไม่ให้ราคาอะไรนัก ฉันก็ไม่ได้รางวัลอะไรเป็นชิ้นอันอะไรกลับมาอีก เรื่องสุขภาพ ก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าระยะทางวิ่งของมาราธอนช่วยส่งเสริม หรือทำลายสุขภาพกันแน่

เท่าที่รู้คือ สิ่งที่ได้จากการวิ่งมาราธอน ซึ่งก่อนจะวิ่งได้ต้องผ่านการซ้อมอันยาวนานนั้นมีมากมาย แต่บอกไปก็ใช่ว่าจะเป็นคำตอบที่กินใจคนทุกคน

สำหรับฉัน การวิ่งมาราธอนไม่ได้มีแค่ระยะทาง 42 กิโลเมตรที่เราต้องไปให้ถึงภายในเวลาคัตออฟของการแข่งขัน แต่ยังรวมเวลาหลายเดือนนับจากตัดสินใจว่าจะวิ่ง หลายร้อยกิโลเมตรของการซ้อม ชั่วโมงยาวนานของการออกกำลังบริหารร่างกายเพื่อเสริมสร้างความแข็งแรงให้พร้อมสำหรับการวิ่งไกลขนาดนั้น ความ ‘พร้อม’ หมายถึงคุณภาพของการพักผ่อน คุณภาพของอาหารการกิน ว่าไปถึงการทำใจให้พร้อมสำหรับทุกๆ ครั้งของการซ้อม โดยเฉพาะอย่างยิ่งระยะที่ไกลออกไปทุกทีในเดือนท้ายๆ แม้ฝนจะตก แม้แดดจะแรง อากาศอบอ้าว แม้จะนอนน้อย แม้จะมีเมนส์ ซึ่งระหว่างนั้นเราก็ต้องใช้ชีวิตของเราไปด้วย เราทำงานหาเลี้ยงชีพ โดนออกจากงานก็ต้องหางานใหม่ ปรับตัวเข้ากับงานใหม่พร้อมกับซ้อมไปด้วย ยังคงมีกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ไปกินข้าวกับผู้ชาย ทะเลาะกัน จนเลิกคบเลิกคุยกัน แต่ก็ยังซ้อมวิ่ง  นอกจากนี้เรายังต้องเตรียมใจรับผลของความอุตสาหะยาวนานตลอดหลายเดือน ไม่ว่ามันจะออกมาเป็นบวกหรือลบ เรายังซ้อมต่อไปให้ถึง ซ้อมให้พอ แม้เวลาในการซ้อมจะแย่จนไม่กล้าคาดเดาเวลาวิ่งวันจริง เราก็ยังซ้อม

ระหว่างที่รวบรวมกำลังผลิตความพยายามเพื่อจะซ้อม ระหว่างจุดใดจุดหนึ่งจะมีความจิตตกเกิดขึ้น บางจุดก็แย่มากจนเราต้องหาทางออกให้ตัวเอง ด้วยการค้นพบสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง นั่นคือการ ‘ปลง’

ปลงคือการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างชื่นบาน อย่างแข็งแรง ยอมรับทุกสิ่งในแบบที่มันเป็น ไม่งอแงถ้ามันไม่เป็นอย่างที่คิด เข้าใจข้อจำกัดของตัวเอง ชื่นชมและเคารพทุกคนที่สู้ด้วยความพยายาม

ช่วงเตรียมตัวไปวิ่งมาราธอนจึงเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความอดทน ใช้ความพยายาม และสงบอย่างน่าแปลกใจ ถ้าพิจารณาจากความจริงว่าฉันเป็นคนมีความพยายามต่ำ ความอดทนน้อย และถึงจุด ‘ปรี๊ด’ ง่ายเพียงใด

สุดท้าย เมื่อฉันถามตัวเองระหว่างซ้อมวิ่งไกลครั้งสุดท้าย ตอนที่เหนื่อยจนยกขาแทบไม่ขึ้น เมื่อยระบมไปตั้งแต่ลาดไหล่ลงไปถึงปลายเท้า -นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ก็ตอบตัวเองว่า กำลังซ้อมจะไปลองวิ่งมาราธอนสักครั้งไง -เฮ้ยเราต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอ จะวิ่ง วิ่งแค่ 10 กิโลก็ดีต่อหัวใจพอแล้วไหม -มาถึงขั้นนี้แล้วลองดูสักครั้งเหอะ จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง ต้องตั้งใจด้วยนะแก นี่อาจจะเป็นครั้งเดียวที่มีโอกาสทำก็ได้ ต่อไปจะได้วิ่งอีกหรือเปล่ายังไม่รู้นะเว้ย -…เค เอาก็เอา แล้วก็กัดฟัน ขยับขา วิ่งไป

แล้วก็นึกถึงคำพูดของพี่อ้วนในวันที่ฉันบอกว่าจะไปวิ่งมาราธอนแรกที่เชียงใหม่ว่า ‘มาราธอนแรกมีครั้งเดียว จบดีๆ นะเว่ย’ พี่อ้วนห่วงเรื่องความพร้อม ตอนนั้นฉันเริ่มวิ่งได้ยังไม่ทันครบปี พี่อ้วนไม่อยากให้รีบร้อนไปวิ่งมาราธอน ด้วยกลัวว่าถ้าเจ็บจะกลายเป็นความทรงจำอันโหดร้าย พี่อ้วนพูดไม่มาก แต่ฉันจำแม่น พอนึกขึ้นมาทีไรก็จะมโนเถียงไปว่า จริงๆ แล้วการวิ่งแต่ละครั้งมันก็มีแค่ครั้งเดียวป่าววะพี่อ้วน คือถ้าเราพลาดซ้อมจนวิ่งไม่ได้ มันก็กลับมาวิ่งซ่อมไม่ได้อีกแล้ว .. เออ ชั้นจะตั้งใจซ้อม

หลังจากนั้น แต่ละครั้งที่วิ่ง ฉันจะวิ่งโดยดึงความคิดให้อยู่กับปัจจุบันขณะมากที่สุด เพราะนี่จะเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวสำหรับการวิ่งครั้งนั้น ตั้งแต่ออกตัวตอนตีสี่หนึ่งนาทีเช้าวันนั้น ฉันก็อยู่กับแต่ละก้าววิ่ง ไม่ได้ปล่อยใจให้วอกแวกไปที่ความเหนื่อย หรือท้อถอยนาน มีไหลไปกับความทรงจำตามเส้นทางที่วิ่งผ่านบ้าง แต่ไม่หลง ฉันรีบดึงใจกลับมากำกับก้าววิ่ง วางเท้าอย่างนุ่มนวล วิ่งเรื่อยๆ ไม่เร่ง หยุดตามระยะ หายใจเข้าออกยาว ดื่มน้ำและเกลือแร่ ถนอมเท้า ขา และร่างกายให้วิ่งได้ครบ 42 กิโล โชคดีที่ขาฉันแค่ตึง กล้ามเนื้อไม่ถึงกับหดเกร็งเป็นตะคริว ฉันไม่เจอกำแพง ไม่พบปิศาจ เห็นแต่บรรยากาศสนุกสนานของนักวิ่งจีนที่มากันทุกวัยเลย ตั้งแต่หนุ่มสาวถึงลุงป้า ที่ขอโทษ หลายคนวิ่งเร็วและทนกว่าฉันเยอะ ได้เห็นน้ำใจที่นักวิ่งมีต่อกัน ได้กินกล้วยไข่วิเศษลูกนั้น ได้กิน m&m ที่อร่อยที่สุด ได้เจอเพื่อนมัธยมตรงกลางทางตอนจะหมดแรง ได้จบ 42 กิโลเมตรโดยไม่บาดเจ็บ และในที่สุดก็ได้เจอเพื่อนที่จุด Finish แถมยังมีโอกาสไปยืนรอรับเจ้นาง ซึ่งวิ่งมาถึงโดยไม่บาดเจ็บเสียด้วย

มีหลายคนและหลายสิ่งที่ต้องขอบคุณ ทั้งกำลังใจจากเพื่อนๆ ที่รู้เรื่อง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ฉันยึดเป็นที่พึ่งทางใจ ขอบคุณเวียงเจียงใหม่ กับอากาศเย็นสบาย และแดดหนาวที่ส่องผ่านหมอกมาอย่างเมตตา ขอบคุณเจ้นาง เพื่อนร่วมทางที่อยู่ด้วยกันตลอดทางอย่างสบายใจ ดีใจที่ได้ที่พักทำเลโอเค มีเตียงที่ฉันหลับสบายได้ในคืนก่อนมาราธอน ขอบคุณพิซซ่าร้าน by Hand ขอบคุณสปอนเซอร์ทุกราย อาหารอันเพียบพร้อมทั้งกล้วยหอมลูกโต เบอร์เกอร์แมค ข้าวไข่เจียว และ 100+

“นี่เป็นมาราธอนครั้งแรกที่ดีมาก” ฉันน่าจะบอกกับทุกคนได้อย่างนี้ โดยไม่ต้องสนใจเลยว่าตัวเองใช้เวลาวิ่งไปนานแค่ไหน 

คงไม่ต้องถามกันเรื่องความเหนื่อย แต่ถ้ามีคนถามว่าวิ่งมาราธอนสนุกไหม ฉันคงตอบได้ว่า เฮ้ย ก็สนุกดีนะ! 😆

(ตอนพี่ภูหันมาบอกตอนรอปล่อยตัวว่า ‘วิ่งให้สนุก อย่ากดดันตัวเอง’ นั่นฉันยังนึกไม่ออกเลย ว่าคนเราจะวิ่งมาราธอนโดยไร้ความกดดันและสนุกกับมันได้อย่างไร)

Advertisements

จักรยานฝึกฉันให้เชื่อง (7) : ขาอ่อนควรขึ้นที่สูง

มาตรฐาน

image

แม่ริม-สะเมิงในจินตนาการของฉันนั้น เป็นเส้นทางสวยงามชวนฝัน ด้วยความอ่อนโลก ฉันกล้าจินตนาการถึงการปั่นจักรยานสวยๆ ไปบนถนนเส้นนี้ซะด้วย!

ไม่นึกเฉยๆ แต่กล้าหาญชวนเพื่อนๆ ที่เชียงใหม่ เพื่อนเก่าที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมและ อ้น สามีเพื่อนรักที่ปั่นเสือภูเขาอยู่ ปั่นไปด้วยกัน ซึ่งเพื่อนๆ ก็ตอบรับในทันใด แม้จะออกอาการลังเลกันบ้าง เพราะส่วนใหญ่ไม่ได้ปั่นจักรยานกันบ่อย โดยเฉพาะปั่นขึ้นดอย แทบทุกคนออกตัวว่า อ่อนซ้อม (รวมทั้งฉันด้วยแหละ เริ่มเดือนพฤษภาคมมา ปั่นจักรยานได้ประมาณ 2-3 วันเอง) งานนี้แม้แต่บรรดาเพื่อนสาวที่เป็นพ่อแม่แล้วยังกระตือรือร้นขนาดอาสาไปรถเซอร์วิสกันให้ครื้นเครงไป

ที่จริงฉันอ่อนโลกเกินไป แถมยังห้าวเกินตัวไปเยอะเลย

แม้ถนนแม่ริม-สะเมิงของจริงในตอนนี้จะเป็นอย่างที่ฝัน คือมีสองข้างทางสีเขียวเฉดต่างๆ สลับกับท้องฟ้าใสๆ สวยงามแบบป่าเต็งรังต้นฤดูฝน ถนนเรียบดี วางตัวเป็นเคิร์ฟอ่อนช้อยที่ดูเป็นมิตรในบางที ดูคมกริบแบบสาวเจ้าอารมณ์ในบางครั้ง แต่ว่าความชันและความคดโค้งของทางเส้นนี้ไม่อำนวยให้นักปั่นขาอ่อนอย่างฉันเดินทางไปได้ไกลจากจุดเริ่มต้น คือบ้านเพื่อนที่แม่ริมมากนัก

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ลิ้มรสของการปั่นขึ้นดอย ‘ขึ้นดอย’ ที่ไม่ใช่ขึ้นเนินชันเนินเดี่ยว ขึ้นให้รอดแค่เนินเดียวก็ถึง แต่เป็นการ ขึ้น ขึ้น และขึ้นอย่างต่อเนื่อง ยาวนาน

เหนื่อยมากจริงๆ

ยอมรับว่าไม่ได้เตรียมร่างกายเลย แต่ฉันไม่ซีเรียสกับแรงกายนัก เรา 5 คันคุยกันแล้วว่าจะไม่คาดคั้นตัวเองมาก เราไปกันตามที่ไหว หยุดเมื่อเหนื่อย และรอกันตลอดเวลา

สิ่งที่ฉันกังวลคือ ‘ใจ’ ฉันเตรียมใจตัวเองมามากพอดู ตั้งใจว่าจะนิ่ง จะสงบ ไม่รีบ จะหนักแน่น มีสมาธิ จะไม่ว่อกแว่กคิดไปก่อนว่าไม่ไหว ไม่คิดถึงความผิดพลาดข้างหลัง หรือสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า จะอยู่กับรอบขาและลมหายใจในปัจจุบัน เปลี่ยนเกียร์ แล้วก็แค่ปั่นไป

ซึ่งก็ทำได้มาหลายต่อหลายโค้ง ไต่ขึ้นมาได้หลายต่อร้อยเมตรเหนือน้ำทะเล แต่มาหยุดตัวเองที่กิโลเมตรที่ 14 หลังจากที่หัวใจเต้นรัวไม่หยุดติดต่อกันมาได้สักสองสามร้อยเมตรกับช่วงทางขึ้นที่เปลี่ยนจากโค้งรูปเอส เปลี่ยนเป็นระยะ ทางลาดตรงยาวนาน ชันสัก 30-40 องศา ต่อเนื่องกันสองสองสามร้อยเมตรของถนนสวยๆ ที่ดูไร้พิษสง แต่ภาพนี้ขู่หัวใจฉันให้ปอดถึงขั้นสุด

ตอนนั้นแบมโยกปั่นหมอบคาร์บอนทิ้งไปจนมองไม่เห็นตัว อ้นตามมาข้างหลัง ฉันอยู่กับภาพข้างหน้า รู้สึกหวาดหวั่นมาก…

ไม่ไหวแล้ว …ฉันเปลี่ยนเกียร์จนหมดแล้วทุกจาน ความคิดว่าสองขาหมุนติ้วจนล้า แต่ยังไม่เท่าหัวใจเต้นถี่รัวเหมือนจะหลุดจากอก กับจังหวะหอบหายใจที่แค่หายใจเข้าออกถี่ๆ แบบนั้นก็เหนื่อยแล้ว บอกตัวเองว่าไม่ไหวแล้ว

ฉันหยุดลงที่ขอบทาง ใต้เงาไม้ หอบแฮ่กๆ จนอ้นขึ้นมาถึง บอกว่าจุดชมวิวสะเมิงอยู่ข้างหน้า อีกไม่กี่ร้อยเมตร ฉันบอกไม่ไหวจริงๆ อ้นยังลุ้น แต่ฉันยืนกรานว่าพอแล้ว จะรออยู่ตรงนี้แล้วกลับลงไปพร้อมกันตอนอ้นกับแบมลงมา รถทีมเซอร์วิสมาถึงพร้อมแต๊กกับเจนที่สละจักรยานขึ้นไปอยู่บนนั้นเรียบร้อย ขณะพวกเรากำลังลังเลว่าจะขึ้นไปต่อ หรือจะกลับไปตามกลิ่นไก่ย่างที่ปั่นผ่านมา จี๋ก็ขับรถเซอร์วิสขึ้นไปตามแบม

สักครู่แบมจูงหมอบคาร์บอนคันเก่งเดินลงมา …ยางแบน ถามแบมจะปะไหม อุปกรณ์พร้อมนะ แบมบอกไม่มั่นใจกับการปั่นรถเพิ่งปะยางลงดอย เลยตัดสินใจขึ้นไปนั่งท้ายรถเซอร์วิส จากนั้นพวกเราที่เหลือพากันปล่อยตัวเองให้ไหลลงดอย ไปตามแรงโน้มถ้วงและความลื่นไหลของล้อ

แงซายเป็นรถที่หนักที่สุดในรถทั้งหมด 5 คันของพวกเราแล้ว แต่ฉันรู้ว่าการไหลไปกับแงซายคือรางวัลที่คุ้มค่าของการบากบั่นปั่นขึ้นมา มันใช่อย่างที่คิด ทางขึ้นแสนชันและคดโค้งของเส้นทางแม่ริม-สะเมิงนั้นลงสนุกที่สุดกับกติกาปล่อยไหลโดยใช้เบรกให้น้อย บางช่วงเสียวจนขนลุก เพราะเกือบหลุดโค้ง แต่ก็ต้องขอบคุณเบรกที่พี่เพชรตั้งให้

ครั้งแรกของการปั่นขึ้นดอย ฉันรอดมาได้ และสนุกมาก

ระยะทาง 14 กิโลกว่า ใช้เวลาปั่นขึ้นเป็นชั่วโมงๆ แต่เหมือนจะไหลลงมาภายใน 10 นาที ความทรมานมันยาวนานกว่าความสุขอย่างนี้นี่หรือ?

บางเสี้ยวขณะเลี้ยงตัวอยู่บนแงซายในขาลง ขณะที่ประจักษ์ว่าเส้นทางบนดอยนั้นมีขึ้นก็ต้องมีลง ความทุกข์ทรมานที่ถึงที่สุดแห่งมันแล้ว ก็ย่อมต้องคลี่คลายลง ฉันนึกดีใจที่กล้าคิดมาปั่น ดีใจที่เพื่อนเอาด้วย ดีใจที่ทำได้ตั้ง 14 กิโล ในวันนี้

และเชื่อมั่นว่าหลังจากวันนี้ แม้ร่างกายจะไม่เปลี่ยนไปมากมาย แต่ฉันได้พัฒนาความมุ่งมั่นแข็งแกร่งแห่งจิตใจตัวเองขึ้นไปอีกขั้นแล้ว