เทรล 21K แรก (ที่ผ่านไปแล้ว)

มาตรฐาน

tum 4695

แล้วมันก็ผ่านไปเหมือนวันอื่นๆ

เหมือนว่าฉันได้ใช้ความตื่นเต้นส่วนใหญ่ที่มีไปกับการวิ่งมาราธอนแรก จึงเหลือความตื่นเต้นกับการวิ่งหลังจากนั้นเพียงพอประมาณ อาจยังคาดหวังกับการไปวิ่ง และผลการวิ่งบ้าง แต่บางงานก็ “เท” เอาง่ายๆ ไม่ได้เอาเป็นเอาตายกับมันจนนอนไม่หลับขับถ่ายไม่สะดวกเหมือนสมัยรอวันวิ่งมาราธอนแรก เพราะประจักษ์แล้วว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง เราก็แค่ทำมันให้ให้เต็มที่และดีที่สุดสำหรับตอนนั้น เพื่อจะไม่นึกเสียใจเมื่อเวลาล่วงไปแล้ว ว่าเรายังทำได้ไม่สุด 

เพราะมันจะผ่านไปเหมือนวันอื่นๆ

การวิ่งเทรล 21K โดยซ้อมไปแค่ระยะฟันรันในครั้งนี้ก็เช่นกัน (ฮา)

บอกตรงๆ ก่อนไปก็ยังไม่แน่ใจนะว่าจะวิ่งจบไหม เพราะยังไม่เคยเห็นเส้นทาง ยังไม่รู้ว่าฝนจะตกไหม (วิ่งอะไรก็ตามถ้าฝนตก ต้องคูณความยากกับบวกความอึดอดทนอีกหลายเท่าทั้งกาย และทางใจ) แถมฉันกับเพื่อนไม่ได้พยายามจะหาที่พักเลย เพราะโจทย์เราคือเราไม่มีรถ ได้ที่พักแล้วไง จะไปที่พักยังไง จะเดินทางจากที่พักมางานยังไง เลยคิดว่า เออ ไปรถตู้โดยสารแล้วนอนเต็นท์ที่งานก็ได้วะ (แม้จะแอบคิดว่า ถ้าฝนตกก็คงไม่ได้นอน-เดชะบุญที่ในที่สุดก็ได้เพื่อนอีกคู่หนึ่งช่วยอนุเคราะห์อุปการะด้านที่พัก) ตอนแรกเหมือนการไปวิ่งงานนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเรื่องสะดวกเลย ยิ่งใกล้วันงานก็ยิ่งมีดราม่า เรื่องยากันยุงบ้าง เสื้อบ้าง อันโน้นอันนี้ ก็ยังไม่เปลี่ยนใจ ไม่รู้เพราะอยากจะลองไปวิ่งดูจริงๆ หรือเสียดายตังค์ค่าสมัครกันแน่ วันเดินทางก็ยังออกไปทำธุระตามปกติ ถึงเวลาก็จัดเสื้อผ้าลงกระเป๋า แวะกินพิซซ่าตามธรรมเนียมแล้วก็ไป รถตู้ก็ทั้งแน่นและแคบ วิ่งช้า เพราะรถติด แล้วก็แวะจัง แต่ก็ยังไม่งอแงอะไร

พอไปถึงงานแล้วกลับรู้สึกดีมากที่ไม่เท ไปรับบิบกันอย่างงงๆ แล้วไปเลือกเสื้อที่เหลือๆ มาอย่างงงๆ (ฉันไม่ได้ซื้อ เพื่อนฉันซื้อ) ระหว่างนั้นก็โดนยุงกัดไป 2 ตัว (นี่ขนาดฉีดยากันยุงแล้วนะ) เพื่อนฉันคู่ที่มาถึงก่อนแล้ว วิ่งเสร็จไปแล้วในบ่ายวันนั้นอุตส่าห์ย้อนมารับ พาไปกินโหลดคาร์บเพิ่ม แล้วก็พามาพักผ่อน หลับสบายเต็มอิ่มยังกับนอนบ้าน เช้าก็พากันไปวิ่ง การวิ่งก็ผ่านไปอย่างดี ความทุกข์อย่างมากก็แค่หิว ไม่ถึงกับมีการปวดอึหรือฉี่ระหว่างทาง แดดร่มดี ฝนไม่ตก ซึ่งก็ดีไปอย่าง เพราะทุกอย่างจะเข้ารูปเข้ารอยกว่า ถ้าฝนตกคือเละ และลื่น จะวิบากกว่านี้อีกหลายเท่า รองเท้าเทรลราคาไม่แพงที่เพิ่งซื้อมาโอเคมาก ซัพพอร์ตข้อเท้าแน่นดี พื้นก็เกาะดีทุกสภาพ ไม่ว่าจะเป็นกรวด ดินลูกรัง ทราย หรือหิน (แต่ฝนยังไม่ตกก็อย่าเพิ่งไปการันตีว่าดีเลิศเนอะ เหอเหอ) เสียแต่ว่าแผ่นรองด้านในที่มากับรองเท้านิ่มยวบไป แต่แค่ยืมแผ่นรองของอีกคู่ที่เล็กกว่าครึ่งเบอร์มาใส่ แค่นี้ก็อยู่ ที่สำคัญรองเท้าคู่ไม่ทำให้เกิดตุ่มน้ำที่เท้าเหมือนคู่อื่นๆ ที่มักทำเจ็บเสมอ เมื่อใส่วิ่งนานๆ

ความไม่มีแรงจะวิ่งเร็วและไกล (ซ้อมน้อยไงอย่าลืมสิ) ก็เลยวิ่งไปเรื่อยๆ การไปเรื่อยๆ สลับเดินยาวๆ ก็ช่วยให้ไม่บาดเจ็บอะไรตรงไหน จบงานนี้เดินกลับยิ้มๆ ไม่เจ็บอะไรเลย นอกจากปวดเมื่อย กับระบมปลายนิ้วชี้ทั้งสองเท้าที่เผลอจิกลงกับพื้นอีกแล้ว เป้น้ำที่ลองใช้วิ่งไกลขนาดนี้ครั้งแรกก็ดีมาก ขอบคุณคนขายที่แนะนำรุ่นนี้ เพราะมันพอดีกับสรีระผู้หญิงมากกว่ารุ่นผู้ชาย (ที่มีราคาถูกกว่า น่าซื้อกว่า) น้ำหนักในเป้ที่กระชับกับตัวเหมือนไม่ใช่ภาระ รู้สึกคล่องตัว สบายตัวกว่ากระเป๋าคาดเอวที่เสียบกระติกได้ เหมือนแบบนั้นวิ่งจบแล้วมักจะเมื่อยๆ หลังข้างนึง เทรกกิ้งโพลที่เพิ่งสอยมาเตรียมสำหรับงานปีนเขา ลองเอามาใช้ครั้งแรกในเทรลนี้ พับแล้วถือวิ่งไป 10 โลแรกก็ไม่รู้สึกว่าเป็นภาระอะไร เบาและถือง่ายกว่าขวดน้ำที่เคยถือวิ่งตอนซ้อมอีก (ว่าแต่ทำไมไม่เอาลงเป้?)

ส่วนที่ประทับใจคือเส้นทาง แม้บางช่วงจะมีฝุ่นมาก จากคนหลายร้อยออกวิ่งไปพร้อมๆ กันบนถนนลูกรัง แต่ก็นั่นแหละ ถ้าฝนตกจะดราม่ากว่านี้ เส้นทางในป่านี้คือดีงาม เย็นตาเย็นกายเย็นใจ แม้ทางวกวนไปมา แต่ถ้าวิ่งไปตามริบบิ้นไม่มีทางหลง เขาเตรียมเส้นทางไว้ดีจริง บริหารจัดการเรื่องสวัสดิการก็ดี น้ำเย็นมีเพียบ เพียงพอทุกจุด เกลือแร่มีพอ ผลไม้ก็มีให้เลือก เราไม่กินแตงโมก็ยังมีกล้วยน้ำว้าให้กิน วิ่งเสร็จก็มีข้าวแกงแบบจอมบึงให้ตักกินตามความพอใจ กลับมาที่ป่า ป่าที่นี่ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป ไม่ยากเกินไป ไม่ง่ายเกินไป คือไม่ถึงกับเป็นป่าทึบที่เราไม่ควรเข้าไปรบกวน แต่ก็รกครึ้ม ร่มเย็น มีหลายนิเวศน่าสนใจ ทั้งป่าไผ่ ป่าโปร่งๆ ที่มีต้นไม้ใหญ่ๆ ป่าเถาวัลย์ ที่สำคัญมันไม่ได้เป็นผืนใหญ่ ลึกจนรถเข้าไม่ได้ วิ่งๆ ไปจะพบว่าเราไม่ได้อยู่ห่างถนนใหญ่เท่าไหร่นัก ถ้ามีอะไรฉุกเฉิน จะไม่ต้องกลัวเลย ใกล้จุดให้น้ำ ใกล้ถนนใหญ่  มีที่ไม่ค่อยชอบใจก็แค่ช่วงที่ต้องเข้าไปวิ่งวนในสวนสัตว์ สงสารพวกนั้น มันอยู่ในกรงเล็กแค่นั้นเอง ยังต้องตกใจกับกลิ่นมนุษย์หลายร้อยที่บุกเข้าไปเกือบพร้อมกัน

ฉันว่าฉันชอบวิ่งเทรลนะ มันเหมือนชีวิตดี เราออกเดินทาง ผ่านสองข้างทางที่มีทั้งพอใจ และไม่พอใจ ปลอดภัย และเสี่ยง ผ่านพบเรื่องราวที่ทำให้เราย้อนกลับมาดูตัวเอง บนเส้นทางนี้เราจะเอาแต่ใจเราอย่างเดียวไม่ได้ ต้องปรับใจไปตามปัจจัยในตอนนั้นๆ บนทางเรียบทางตรง วิ่งได้ก็วิ่งไป แต่พอถึงทางชันก็ต้องเพลาลง สลับเดินบ้าง บนถนนที่ไม่ราบเรียบ ก็หยุดปาดเหงื่อเมื่อเหนื่อย พักกับน้ำและอาหารเมื่อร่างกายต้องการ ได้เรียนรู้หลายอย่างผ่านภูมิประเทศหลากหลายตลอดการเดินทาง ไปพร้อมเพื่อนก็อุ่นใจดี มีเพื่อนคุย แต่ถ้าพลัดกับเพื่อน เราก็ต้องมั่นใจถ้าจะไปต่อ หรือถ้าจะรอก็ต้องใจเย็นๆ ชอบที่ได้เรียนรู้จากการรอคอย คอยเพียงเพื่อปีนขึ้นที่สูงที่ชวนเป็นลมมากๆ แล้วในที่สุดก็ต้องลงมา เพราะชีวิตจริงของเรามันรออยู่ข้างล่าง

ผลประกอบการวิ่งอาจไม่งดงาม แต่ดีใจที่ตัดสินใจไป ได้ไปรู้ไปเห็นอะไรที่ดีกับตัว ดีใจด้วยที่จบมันลงโดยไม่เจ็บ

ดีใจแต่ก็ไม่อะไรมาก

เพราะที่สุดแล้ววันนี้ก็จะผ่านไป เหมือนวันอื่นๆ

 

 

ป.ล. Shutterunning โปรฯ มาก ลองเข้าไปดูสิ แต่ละคนได้รูปดีๆ ทั้งนั้นเลย

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s