on reading: ทิฟฟานี่ ทร็อตต์ เดตอย่างไรให้หายโสด

มาตรฐาน

image

ผู้หญิงปกติ หน้าตาไม่ได้ขี้ริ้ว อยากสวยก็แต่งสวยได้ที่เป็นโสดมาจนอายุ 37-38 ปี มันก็ต้องหวั่นไหวบ้างล่ะ อีตอนโดนแฟนทิ้งในวันเกิด (ที่จริงหมอนั่นเป็นเกย์นะยะ ถ้าหล่อนไม่รู้ฉันจะบอกให้!) แล้วเพื่อนฝูงที่รักและหวังดี (เลยอยากให้มีคู่ตุนาหงันไวๆ) พากันมาปลอบอย่างนั้นอย่างนี้ บ้างก็ปลอบดีๆ บ้างก็ขู่แกมปลอบ กดดันให้ออกสังคมต่างๆ นานา จะได้มีโอกาสเจอหนุ่มคนใหม่ที่เข้าตา ฯลฯ พอมาบวกกับแม่ที่คอยปลอบใจเสมอด้วยคำพูดทำนองว่า “แม่เชื่อว่าต้องมีหนุ่มดีๆ สักคนแถวนั้นๆ เดี๋ยวลูกก็เจอเอง”

…มันยิ่งเครียดนะโว้ยยย

คือสาวโสดน่ะ อยู่คนเดียวมานานจนรู้ว่าเป็นโสดมันสบาย บริหารเวลางานและกิจกรรมส่วนตัวสบายๆ ทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ อย่างเป็นตัวของตัวเอง มีอิสระที่จะเดตกับคนที่น่าสนใจ เมื่อไหร่ ที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจใคร แถมว่างเสมอสำหรับเพื่อนทุกคน …คือโสดน่ะดี แต่ใจคอมันจะพลอยหวั่นไหว เหงาวูบๆ ขึ้นมาเสมอ อีตอนเห็นเพื่อนมีครอบครัว มีเดต ไปงานแต่ง เพื่อนสนิทที่เคยเกือบแต่งงานเก่ากำลังหลงใหลแฟนใหม่หัวปักหัวปำ ยิ่งเวลาไปเจอคนที่ชอบเอามากๆ แต่มารู้ความจริงทีหลังว่าคบกับหมอไม่ได้เพราะว่าหมอมีเมียแล้วนี่มันยิ่งกรี๊ด

ทำไม ฉันไม่ดีตรงไหน ทำไมฉันถึงจะมีแฟนน่ารักๆ สักคน ที่ตั้งใจจะคบกันจริงจังถึงขั้นแต่งงานกับเขาบ้างไม่ได้?

Isabel Wolff เขียนเรื่องนี้ตั้งแต่ 1988 ให้ยัย ทิฟฟานี่ ทร็อตต์ สติแตกหลังจากถูกบีบคั้นจากรอบด้าน ฉัน ผู้ซึ่งกำลังหายใจอยู่ในปี 2015 อ่านไปก็ขำนะ บางทีก็นึก ทำไมวะ ความโสดนี่มันเป็นปัญหาสังคมหรือไงวะ ไม่ได้ขึ้นไปนั่งโสดบนบ้านใครนะเฟ่ย! แต่นึกแล้วก็เข้าใจนาง สังคมยุคนั้นคงไม่อาจให้อภัยคนโสด นอกจากนี้ฉันเองก็เคยผ่านภาวะแบบนั้นมาบ้าง ยิ่งนึกถึงเวลาญาติที่นานปีเจอกันทีถามทุกครั้งว่า “เมื่อไหร่จะแต่งงาน” อารมณ์เดียวกับ “เมื่อไหร่แกจะเอ็นท์ฯ ติดวะ?” แล้วอยากจะกรี๊ด

ใครทำให้ป้าเชื่อว่าการหาผัวได้คือใบเซอร์ติฟิเคตของชีวิต? แล้วการที่คนคนนึงมีโอกาสเรียนมหา’ลัยรัฐ มันก็ไม่ได้เป็นการรับประกันดีกรีความเก่งเก๋อะไรเลยนี่ คนไม่ได้เรียนมหา’ลัย แต่ประสบความสำเร็จในชีวิตมีเยอะไป ฯลฯ

….ปล่าว ฉันไม่ได้กรี๊ดออกไปยาวๆ อย่างนั้นจริงๆ หรอก อย่างมากก็หัวเราะสวยๆ ถือว่าเปิดโอกาสให้ญาติผู้ใหญ่สบายใจที่ได้แสดงออกถึงความห่วงใย ด้วยความไม่ค่อยจะแคร์ ฉันเลยยังไม่เคยจนตรอก ถึงขั้นลงโฆษณาหาคู่ในหนังสือพิมพ์หรือสมัครใช้บริการบริษัทหาคู่อย่างยายทิฟฟานี่ อิอิ

หนังสือเล่มนี้เล่าวีรกรรมตลอด 1 ปี ของทิฟฟานี่ ทร็อตต์ ความพยายามที่จะพบผู้ชายที่ตัวเองชอบสักคน คนที่มีคุณสมบัติเหมาะใจ ใช่ แล้วก็มีโอกาสจะมีความสัมพันธ์ที่พัฒนาได้ ฉันอ่านในวันที่เลยวัยของนางมาแล้ว ในปี ค.ศ. ที่ล้ำสมัยกว่าสมัยของนางมามาก สังคมเปลี่ยนไปเยอะแล้ว ก็เลยออกจะขำแบบที่หัวเราะไม่เต็มเสียงนัก เพราะพอเข้าใจหัวอกของนางอยู่ อย่างไรก็ตามความเพียรพยายามของนางดูจะให้ผลสัมฤทธิ์ที่น่าพอใจอยู่เหมือนกัน เมื่อในที่สุด ผู้ชายคนที่ตัวเองชอบที่สุดในบรรดาผู้ชายเป็นสิบๆ ที่ออกเดตด้วยเขาก็มีใจให้ และมีอันมาขอคบด้วยจนได้

แทนที่จะคบๆ กับเขา แล้วก็แต่งงานมีบุตรไปได้ใช้ไข่ของตัวเองก่อนหมดอายุอย่างที่เคยฝัน ยัยทิฟฟานี่ ทร็อตต์ ดันตั้งคำถามสำคัญให้กับชีวิตสาวโสดของนางอีกครั้ง ว่าจริงๆ แล้วนางอยากมีครอบครัว (มีผัวน่ะ) มากกกก จนสามารถสละชีวิตโสดที่แสนจะน่าหวงแหนได้จริงหรือ?

กวนตีนจริงๆ นะคนเรา ตอนอยากได้นี่อยากได้แทบจะขาดใจตาย พอจะได้ขึ้นมาดันลังเลง่ายๆ ซะงั้น

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s