on reading: สารวัตรเถื่อน

มาตรฐาน

image

                “คุณทรงยศ” เขาเรียกด้วยน้ำเสียงของผู้บังคับบัญชาที่กำลังเรียกผู้ใต้บังคับบัญชา หรือเจ้าของที่กำลังเรียกสัตว์เลี้ยงในบ้าน “ผมเสียดายที่ผมไม่ได้เอาดีทางอาชญาวิทยา เพราะถ้าผมศึกษาวิจัยและเชี่ยวชาญวิชานั้น คุณจะเป็นตัวอย่างของมนุษย์หรือมนุษย์ที่น่าสนใจทีเดียว คุณเป็นคนหนึ่งที่เชื่ออย่างแน่นแฟ้นใช่ไหมว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง? คุณถูกอำนาจหรือพิษของเงินที่คุณสะสมเอาไว้ครอบงำโดยสิ้นเชิง ในหัวใจของคุณไม่มีคำว่าผิดชอบชั่วดีอีกต่อไปแล้ว คุณทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น ที่คุณกำลังเสนอให้ผมรับเงินนับเป็นล้านจากคุณก็เพราะคุณคำนวณเสร็จเรียบร้อยแล้วว่า ถ้าคุณเสียเงินให้ผมสิบล้าน อย่างน้อยคุณจะต้องได้กำไรไม่น้อยกว่านั้น และคุณใช้วิธีเดียวกันกับทุกคนที่เป็นอุปสรรคต่องานนอกกฎหมายของคุณ เอาเงินเข้าล่อ เอาเงินเข้าซื้อ ถ้าไม่ได้คุณก็กำจัดเขา ฆ่าเขาเสียเลย”

                “แล้วมันแปลกยังไงล่ะ คุณยม?” ทรงยศเกือบไม่ยอมให้ประโยคนั้นจบ “คุณนึกหรือว่าผมเป็นคนเดียวที่ใช้วิธีนี้? คุณไม่รู้จริงๆ หรือคุณแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่ามีคนอื่นอีกเยอะแยะในเมืองไทยและในโลก ที่ใช้วิธีเดียวกันกับผม? บางคน-ในเมืองไทยนี่เอง นั่งเก้าอี้ตัวโต ตำแหน่งสูง วางท่าและตีสีหน้าว่าข้าเป็นคนเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม มโนธรรม จริยธรรม แต่ธาตุแท้ของมันไม่ได้ผิดกับนายทรงยศ อัครวาณิชย์อุดมเลย อาจจะแตกต่างกันบ้างก็ตรงที่มันใช้ตำแหน่งทางราชการเป็นฐานอำนาจ และใช้ปลายปากกาเป็นอาวุธ แล้วก็ใช้ข้าราชการชั้นรองลงมาเป็นมือปืนป้องกันตัวและป้องกันผลประโยชน์ เมื่อกี้นี้คุณพูดถึงพิษของเงิน ดูเหมือนคุณจะปักใจเอาเสียจริงๆ ว่าเงินที่ผมได้จากการค้ากัญชาของผมนี่น่ะ เป็นเงินเลว เงินชั่วช้า เงินมีพิษ แต่ถาม จริงๆ เถอะคุณยม เงินที่ผมได้จากการขายกัญชา กับเงินที่ไอ้พวกข้าราชการตัวโตๆ ได้จากการขูดรีดเอามาจากคนสุจริตที่หาเช้ากินค่ำในบ้านในเมืองน่ะ อย่างไหนมันจะชั่วช้าสารเลวและมีพิษมากกว่ากัน? แล้วคุณนึกหรือว่ามันกินกันทีละบาทสองบาท เปล่าเลย? มันก็งับเข้างวดละสิบล้าน ยี่สิบล้านเหมือนกันกับผมน่ะแหละ?”

                “เพราะคุณเชื่อว่ามีคนเลวระยำยังงั้นอยู่ในบ้านเมือง คุณจึงตัดสินใจที่จะเลวระยำตามมันไปด้วย ยังงั้นรึ?” ชายร่างสูงผิวคล้ำยังไม่ละสายตาจากทรงยศ

                “ผมจะเลือกทำความดีทำไมให้โง่เปล่าๆ ?” ทรงยศถามพลางหัวเราะเสียงดัง “สังคมเต็มไปด้วยคนดีที่อดอยาก คนดีที่ต้องอดมื้อกินมื้อ และเต็มไปด้วยคนชั่วช้าสารเลวที่อิ่มท้อง คนเลวระยำที่มีกินมีใช้เหลือเฟือ เพียงแค่นี้คุณก็น่าจะเข้าใจแล้วไม่ใช่รึ ว่าคนที่มีสติปัญญาและการศึกษาน้อยอย่างผมควรจะเลือกเป็นคนประเภทไหน”

………..

ฉันรู้จัก ธนุส นิราลัย จากการอ่าน “หักลิ้นช้าง” ของ วสิษฐ เดชกุญชร ตั้งแต่เมื่อเด็กๆ เข้าใจว่าอาจจะยืมห้องสมุดไหนสักแห่งมาอ่าน จำได้แม่นว่าอยากอ่านเพราะอยากรู้ว่า “ลิ้นช้าง” คืออะไร อ่านจบก็คงรู้แล้วว่าคืออะไร แต่ตอนนี้ลืมเสียแล้ว เรื่องราวในนั้นก็ลืมสิ้นแล้ว รู้แต่ว่าเป็นเรื่องเล่าของภารกิจสำคัญ เรื่องสืบสวนสอบสวน บู๊สนั่น มันส์มาก นับตั้งแต่นั้นก็เชื่ออยู่ว่าเจ้าของนามปากกานี้เขียนหนังสือสนุก  เมื่อสักสี่ห้าปีก่อน คบกับผู้ชายที่ศรัทธาอุดมการณ์ตำรวจ และงานเขียนของเจ้าของนามปากกานี้มาก จำได้ว่าเขาคะยั้นคะยอให้ฉันยืม “ลว. สุดท้าย” มาอ่าน เห็นเล่มหนาปึ้กอย่างนั้น ฉัน ซึ่งไม่ใช่คนว่าง่าย และไม่ใช่คนประเภทใครให้อะไรมาอ่านก็อ่าน ก็เลยเอาตั้งไว้ที่หัวนอน นานประมาณ 6-8 เดือน เจ้าของเขาก็ขอรับกลับไป (เหอเหอ)

กระนั้น ฉันยังคงมีความตั้งใจจะอ่านเรื่องของวสิษฐ เดชกุญชร และอยากจะรู้จัก ธนุส นิราลัย อยู่ อยากรู้จักทั้งหมด นับตั้งแต่แรกเลย ก็เลยซื้อ “สารวัตรเถื่อน” เล่มนี้มาเป็นสมบัติของตัวเอง จากงานสัปดาห์หนังสือฯ ปีไหนสักปี ที่ไม่ใช่ปีที่แล้วหรือปีก่อนปีที่แล้วหรอก แล้วก็ดองเอาไว้ตามเคย

มาเริ่มจับอ่านจริงๆ เพราะช่วงนี้มันมีข่าวแย่ๆ เกี่ยวกับตำรวจเยอะ จริงไม่จริงไม่รู้ แต่รู้แล้วไม่สบายใจ ก็เลยเกิดความสงสัยในตัวคุณตำรวจจนทนไม่ไหวแหละ ว่า ตำรวจดีๆ แบบที่อุทิศชีวิต เสียสละทำงานเพื่อชาติบ้านเมืองจริงๆ แล้วมันมีจริงไหม (คือฉันเชื่อนะ ว่าอาชีพตำรวจ ถ้าทำจริงๆ จะต้องเสียสละมากๆ ให้สังคมมากกว่ารับจากสังคม และฉันเชื่อว่าตำรวจแบบนั้นเป็นตำรวจที่มีเกียรติจริงๆ) พออ่านจบเลยได้รู้เลยว่า เฮ่ย ตำรวจเหี้ยมันเหี้ยอย่างนี้นี่เอ้งงงง และก็ยังคงไม่มีคำตอบให้ตัวเองนะ ว่าแล้วตำรวจดีๆ แบบในเรื่องมีจริงหรือไหม (หัวเราะ เหอเหอ กับตัวเองอีกหน)

สิ่งที่นำความปลาบปลื้มปริ่มอิ่มใจให้ในฐานะคนอ่านหนังสือคนหนึ่ง คือ วสิษฐ เดชกุญชร (ท่านเป็นตำรวจจริงๆ นะ รู้ยัง พล.ต.อ. วสิษฐ เดชกุญชร ไง ไม่รู้จักท่านก็ลอง search Google ดูสิ) เขียนหนังสือเก่งมาก ดีมาก กระชับ ชวนติดตาม และไม่น่าเบื่อเลยสักนิด ไม่มีตรงไหนเวิ่นเว้อ เยิ่นเย้อ ไม่มีตรงไหนมากไป (เรื่องน้อยไปอาจจะมีบ้าง ก็อย่างน้อยฉันยังไม่รู้เลยว่าปลัดอำดภอคนสวย ระมาด และราโพหายไปไหน-เอ๊ะหรือบรรดาเขาจะไปปรากฏตัวที่เล่มต่อๆ ไป) เรื่องราวของท่านคือความครบเครื่องของความเฉียบคม ดุดัน ไม่ได้แล้งอารมณ์ขัน แถมยังอีโรติกชวนติดตาม ในจังหวะเหมาะสม และในสัดส่วนที่พอดี (สมกับเป็นนิยายผู้ชายๆ) อีกด้วย

แก้เลี่ยนนิยายรักโรแมนติกที่พล็อตเรื่องดี๊ดี แต่เขียนบรรยายเวิ่นเว้อที่ต้องอ่านข้ามๆ skipๆๆๆๆ ไปให้ถึงเนื้อหาสาระตอนต่อไปที่จับมาอ่านก่อนหน้านี้ชะมัด

ตื่นเต้นจังเลย อยากอ่าน “แม่ลาวเลือด” ต่อไวๆ

เอ๊ะ หรือควรทิ้งช่วงไว้สักแพ้บ ให้คิดถึง ‘ชายร่างสูงผิวคล้ำ’ ที่นอกจากจะหล่อ มีน้ำเสียงเสนาะหู เก่งการต่อสู้ เต็มที่กับเพื่อนร่วมงาน เต็มไปด้วยอุดมการณ์และความเสียสละเพื่อให้บ้านเมืองเจริญ ปราศจากคนชั่วคนเลวฯ มากกว่านี้อีกนิด

Advertisements

2 responses »

  1. เอ…ม้อยเล่าไว้แบบนี้ เพื่อนส่ง สรจักร มาให้พี่โอตั้งหนึ่ง ถ้าท่าต้องสลับขั้วอารมณ์บ้างมั้งเนี่ย

    แต่ดองเค็ม The Godfather มาหนึ่งชาติ ยังไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่จะแทะโลม ‘ดอน วีโต คอร์เลโอเน’ จบ ^_^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s