on reading: เงาราหู

มาตรฐาน

image

โสภาค สุวรรณ เขียนเงาราหูเขียนตั้งแต่ปี 2516 หรือก่อนนั้นนิดหน่อย (ว้าย ฉันยังไม่เกิด!) ยุคนั้นเขายังสื่อสารกันด้วยจดหมายและโทรเลข (โทรเลขสมัยนี้ไม่มีแล้วนะคะ หนูๆ) เครื่องบินในประเทศไปภูเก็ตมีหรือยังไม่รู้ แต่รู้ว่าจะไป-กลับพังงาต้องใช้รถโดยสารไม่ปรับอากาศ! รถยนต์ติดแอร์นับเป็นของหรู จะโทรศัพท์ทางไกลยังต้องให้โอเปอเรเตอร์ต่อให้ และกิจการเหมืองแร่ยังเป็นข้อบ่งชี้ถึงความร่ำรวยของเศรษฐีหัวเมือง เออ แต่คนรวยเขานิยมส่งลูกเรียนโรงเรียนประจำกันจังนะ

เป็นเรื่องราวในชีวิตของผู้คนที่จะไม่มีอย่างนั้นอีกแล้วในยุคปัจจุบัน (ก็ทุกอย่างเจริญขึ้นมาก สวนทางสุดๆ กับศีลธรรมในตัวคน) เด็กกำพร้าที่มาอยู่ในความอนุเคราะห์ของน้าสาวที่ไม่ใช่ญาติโดยสายเลือด พ่อแม่เลี้ยงมาดีหน่อยก็เลยเป็นเด็กดีอยู่ในลู่ในทางเหมาะสม แม้จะสวยแต่ไม่แร่ด อยากเรียนอักษร แต่เขาอยากให้เรียนบัญชีก็ยอมเรียนบัญชี (หัวดีเรียนอะไรก็ได้เนอะ) จะได้จบออกมาทำบัญชีให้เขา กตัญญูกตเวทีมั่นคงจนยอมทำทุกอย่างไม่ว่าจะร่วมมือในการเบียดบังเงินทองสามีเขา กระทั่งยอมแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อเพื่อช่วยขัดดอกเงินกู้ให้เขา

คิดว่าจะสบายแล้วสิ สาวกำพร้า สวย การศึกษาดี ได้เศรษฐีคราวพ่อเป็นสามี ไม่หรอก นี่มันเรื่องของโสภาค สุวรรณ ผู้สนใจเรื่องจิตเวช และนี่ไม่ใช่นิยายโรแมนติก จึงต้องมีเนื้อหาหนักพอควรค่ะ เล่าอย่างเชื่องช้าอ้อยอิ่งมาครึ่งเรื่องละ เครื่องติดซะที ในที่สุดก็ถึงตอนสนุก เศรษฐีหนุ่มใหญ่ที่ครองโสดมาจนอายุป่านนั้นโดยไม่มีแม้แต่บ้านเล็กเป็นบุคลิกที่ควรสงสัยที่สุด (อย่างน้อยที่สุดต้องสงสัยว่าเป็นเกย์ไหม!) แต่ไม่มีใครสงสัยเลย สืบกันแค่มีเมียเป็นตัวตนไหม มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกหรือเปล่า ถ้าแกตายใครจะได้สมบัติ เลยไม่มีใครรู้ว่านี่น้ากำลังส่งหลานไปเป็นเมียคนเซ็กซ์วิตถาร

เออ โสภาคฯ ใช้คำว่าวิตถาร ฉัน ผู้ซึ่งเกิดหลังนิยายเรื่องนี้รวมเล่มหลายปี (อิอิ) ออกจะเห็นว่าไม่ขนาดนั้น เพียงแต่อาจจะผิดฝาผิดตัวไปบ้าง  ถ้าคุณดำเกิงไปจับคู่กับผู้หญิงที่มีรสนิยมทางเพศไปด้วยกันได้ ทำนองหยิน-หยาง ไม่ใช่กับคุณน้องสไบทองผู้สวยงามบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่เคยแปดปื้อนแม้แต่ถูกผู้ชายจับมืออย่างนี้

ก็น่าสงสารอยู่หรอก นึกไม่ออกว่าถ้าฉันเป็นคุณน้องจะถึงกับบ้าไปเลยไหม คงไม่ แต่ก็อาจจะใกล้บ้าได้เหมือนกัน ชีวิตมันโหดร้าย แต่ในนิยายย่อมมีพระเอกเนอะ พระเอกที่ตอนแรกคิดว่าต้องเป็นคนทำร้ายนางเอกแน่กลับกลายเป็นอัศวินมอมแมมช่วยฉุดนางเอกขึ้นมาจากบ่อตมซะงั้น

จบไม่ค่อยโดนใจเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้มันสอนให้รู้ว่า ความกตัญญูกตเวทีเป็นเรื่องประเสริฐจริง แต่ในโลกมันมีคนหลายประเภท คุณน้านั้นถึงจะอยู่มานาน อาบน้ำร้อนมาก็มาก แต่ก็ไม่น่าจะรู้จักคนครบทุกประเภท ดังนั้นก็ไม่ใช่ว่าคุณน้าให้แต่งกับใครคุณหลานก็ตอบ “ได้ค่ะ”

ก่อนปลงใจแต่งงานกับใคร ไม่ว่าจะแต่งด้วยความรัก หรือแต่งกับสินสอด ควรศึกษากันจนแน่ใจก่อน ว่ารสนิยมทางเพศไปด้วยกันได้จริง

ไม่อย่างนั้นก็อยู่โสดสวยๆ ไปก่อน แต่งงานไม่ยากหรอก หย่ายิ่งง่าย แต่ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน รีบแต่ง รีบหย่านี่คะ

อ้อ ผู้หญิงสมัยนี้นั้นสามารถอยู่เป็นสุขๆ ได้โดยไม่ต้องมีสามีเลยนะ รู้ยัง ตั้งใจเรียนหนังสือไว้ก่อนน่ะถูกแล้ว อย่างน้อยจะได้มีหนทางทำมาหากินเลี้ยงตัวเลี้ยงญาติผู้มีพระคุณและลูก (ถ้ามี)

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s