on reading: ลำเนาป่า

มาตรฐาน

image

เข้าใจว่า “ลำเนาป่า” เป็นหนังสือที่คนรุ่นเดียวกันจำนวนไม่น้อยอ่านจบแล้วตั้งแต่ยังเป็นเด็ก อาจเพราะหนังสือเล่มนี้ถูกจัดให้เป็น 1 ใน 100 หนังสือที่เด็กและเยาวชนไทยควรอ่าน สำหรับกลุ่มเด็กวัย 13-18 ปี ค่าที่ผู้เขียนใช้ศัพท์สำนวนไพเราะนัก

ฉัน ผู้ซึ่งไม่ได้อ่าน แต่ได้ยินเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ พูดถึงกันอย่างหนาหู เมื่อโตขึ้นมาถึงวัยมหา’ลัยจึงไปหาหนังสือเล่มนี้มาไว้บ้าง รู้สึกจะมีฉบับพิมพ์ครั้งแรกกับเขาด้วย แล้วก็ทำหาย จึงซื้อใหม่เป็นปกนี้ จัดว่าเป็นหนังสือที่อยากอ่าน แต่ก็ทิ้งให้มันนอนรอฉันเปิดอ่านอยู่อย่างนี้ จนกระทั่ง. . .

จนกระทั่งผู้ชายคนหนึ่งที่มีโอกาสได้คุยกันในเวลาสั้นๆ โดยยังไม่มีโอกาสเจอกันตัวเป็นๆ มาทักว่า ฉันทำให้เขานึกถึงนางเอกในหนังเรื่อง “คือฉัน” (พ.ศ. 2533) หนังไทยสมัยสันติสุข พรหมศิริ ยังเป็นพระเอกขึ้นหม้อ ซึ่งสร้างมาจาก “ลำเนาป่า” นั่นทำให้ฉันไปค้นหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา แต่ก็ยังไม่ได้อ่าน รอให้อ่านเล่มที่ on reading อยู่จริงๆ ขณะนั้นจบเสียก่อน

พอเริ่มก็ใช้เวลาไม่นาน ก็หนังสือมันเล่มนิดเดียว และใจความไม่มีอะไรมากเลย ยิ่งมาอ่าน ณ ตอนที่แก่ป่านนี้แล้วยิ่งรู้สึกสงสัย ว่านอกจากศัพท์สำนวนไพเราะละลานตาเสนาะหูด้วยคลังคำมหาศาลของ ศิเรมอร อุณหธูป แล้ว นอกจากอุดมการณ์และความแน่วแน่ของลำเนาแล้ว หนังสือเล่มนี้ยังมีอื่นใดที่คบกริบ น่าจับใจกว่านี้อีกไหม

คิดแล้วก็คงมีเท่านี้

ที่ไม่โดนเท่าไหร่ คงเพราะฉันอ่าน “ลำเนาป่า” ช้าไปมาก คือมาอ่านเอาตอนที่รู้จัก เข้าใจตัวเองดีแล้ว มาอ่านในวันที่บอกตัวเองว่าไม่แคร์แล้วว่าจะหาเจอไหม ผู้ชายคนที่รักและอยากใช้ชีวิตร่วมด้วย ฉะนั้นมันจึงไม่ใช่ประเด็นแล้วว่าหากได้พบเจอเขาคนนั้น (ผู้ให้เกียรติฉันพอๆ กับที่เขาให้เกียรติตัวเอง) ฉันจะแต่งงานกับเขาดี หรือเราจะอยู่ด้วยกันด้วยความรักและซื่อสัตย์ล้วนๆ ไม่ต้องผูดมัดรัดกันไว้ด้วยทะเบียนสมรส หรือให้กำเนิดชีวิตที่เรียกว่าลูกเพื่อใช้เป็น “โซ่ทองคล้องใจ” อะไรทำนองนั้น

ตัวตนของลำเนาในหนังสือจึงไม่ใช่สิ่งสง่างามยิ่งใหญ่อะไรนักในสายตาผู้หญิงวัยฉัน ยิ่งฉันใช้ชีวิตในสังคมที่พัฒนามาซับซ้อนหลายชั้น ไกลจากโลกวันที่ลำเนารักกับชด ลำเนาที่ฉันเพิ่งรู้จักจึง แน่นอนว่าเป็นผู้หญิงน่านับถือคนหนึ่ง รู้จักตัวเอง มั่นใจในตัวเอง และกล้าพอจะยอมเสียโอกาสที่จะได้อยู่กับคนรัก เพื่อให้ได้ทำสิ่งที่ตัวเองต้องการจะทำ

แต่ลำเนาไม่ใช่ผู้หญิงแปลก เป็นวีรสตรีเด่นดีอะไร เพราะที่จริงผู้หญิงทุกบนโลกคนควรเลือก และกำหนดชีวิตตัวเองได้แบบลำเนา

แล้วฉันก็มาคิดว่าฉันทำให้เขา (ผู้ซึ่งมีโอกาสคุยกันเพียงผิวเผินแต่ยังไม่เคยเจอตัวเป็นๆ ) นึกถึงลำเนาตรงไหน เฉพาะเรื่องวัยก็ไกลจากกันมาเยอะแล้ว และฉันก็แค่นักสุขนิยม ติดสุข ไม่มีปัญหากับแสงสี ทำงานในเมือง ไม่เกลียดกรุงเทพ ไม่ได้ชังรถติดขนาดลำเนา เป็นพนักงานบริษัทมาเป็นสิบๆ ปี ไม่ได้เป็นคนเจ้าอุดมการณ์และเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อคนด้อยโอกาสขนาดลำเนา ส่วนเรื่องความคาดหวังจะได้แต่งงานไหม จะคบกันยังไง ฉันกับเขาก็ยังกันไปไม่ถึงตรงนั้น และเอาเข้าจริงฉันยังไม่รู้หรอกว่าจะออกแบบชีวิตช่วงนั้นอย่างไร (ถ้ามีโอกาสมีนะ) ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะมีใครกล้ามาขอฉันไปเป็นเมียไหม หุหุ

ก็เลยสงสัยว่าจะมีแค่ผมหยิกฟูนี่ละมั้ง ที่ฉันทำให้เขานึกถึงลำเนา

เป็นเรื่องของ “เปลือก” ล้วนๆ เลยนะนั่น

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s