Whiplash: ความเจ็บปวดของการมีตัวตน

มาตรฐาน

มันไม่ได้เป็นแค่เรื่องเล่าถึงการฝึกฝนดนตรีแจ๊ซ

แต่หนังเรื่องนี้มันเล่าถึงจุดที่เด็กน้อยไร้ตัวตนคนหนึ่ง (จากความคิดน้อยๆ ภายในกะลาครอบของตัวเอง) ตัดสินใจว่าจะเป็น “ใครสักคน” ที่ “ทุกคน” จดจำ และยอมรับในความสามารถ จึงยอมทุ่มเทฝึกซ้อม ยอมอดทนกับความเจ็บปวด ยอมโดดเดี่ยว ขนาดว่าถึงต้องทิ้งคนรักที่น่ารักมาก ยอม แม้กระทั่งหากต้องตายไปตั้งแต่ยังเยาว์ก็ขอสักครั้งที่ได้พิสูจน์ตัวเองให้โลกเห็นว่า เจ๋งพอ

เป็นเรื่องราวสุดกินใจของครูบ้าที่เคี่ยวเข็ญขัดเกลาศิษย์อย่างโหดร้ายรุนแรง ทั้งต่อร่างกายและจิตใจ ยอมลงทุนบ่มเพาะความเกลียดให้เติบโตในใจลูกศิษย์ เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงความเกลียดนั้นเป็น Passion สุดเข้มข้น ผลักดันให้มุมานะเพื่อเอาชนะ …แต่เราดูแล้วไม่ยักเกลียดแก

เป็นหนังที่ทำให้คนดูจดจ่ออย่างตื่นเต้นตลอดเรื่อง เพื่อจะพบว่ามันจบแบบห้วนๆ ไร้ฉากเฉลยคำตัดสิน แต่กลับพบว่าคำตัดสินนั้นมีพร้อมเป็นเอกฉันท์แล้วในใจ

เป็นหนังที่ทำให้ฉันนึกถึงครูบางคนในวัยเด็ก และคำว่า “เรือจ้าง”

ไม่น่าเชื่อว่าเป็นหนังที่กำกับโดยผู้กำกับคนเดียวกับหนังอีกเรื่องที่รักมาก คือ Juno แต่อือ มันสื่อออกมาถึงความเข้มแข็งและเชื่อมั่นบางอย่างในตัวมนุษย์ที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่คล้ายๆ กัน

เป็นหนังเรื่องเดียวในรอบปีเลย ที่ทำให้นึกขอบคุณ และขอสดุดีทุกสิ่งอย่างในหนังเรื่องนี้ ตั้งแต่เรื่อง บท ซาวนด์ การแสดง และการกำกับ

เป็นหนังที่ดีใจมาก ที่บังเอิญได้ไปดู

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s