knit back into life

มาตรฐาน

image

ชีวิตช่วงที่ผ่านมานั้นวุ่นวายจากหลายสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องไปยุ่ง เมื่อรู้ตัวแล้วฉันก็บอกตัวเอง เอาชีวิตของหล่อนคืนมา ค่อยทยอยปลดปมปัญหาออกไปจากชีวิตทีละสิ่ง อย่างเลือดเย็นและไร้น้ำใจ (ฮา)

แล้วก็เริ่มหยิบไหมพรม ไม้นิต เข็มถักโครเชต์ ลงมือทำงานฝีมืออีกครั้ง พร้อมๆ กับหาโอกาสปั่นจักรยานตามแต่กำหนดการชีวิตและฟ้าฝนจะอำนวย

ปลายเดือนก่อน ฉันกับเพื่อนสาวไปร่วมกิจกรรมบ่ายวันอาทิตย์กับกลุ่มอาสากลุ่มหนึ่ง ที่จะรวมตัวกันแบบนี้ทุกๆ เดือน เพื่อมาสอนกันถักเสื้อผ้ากันหนาว จำพวก หมวก ผ้าพันคอ เพื่อเตรียมส่งมอบให้พื้นที่ประสบภัยพิบัติหนาว

จริงอยู่ว่าผ้าพันคอหรือหมวกที่ถักด้วยเครื่องจักรก็กันหนาวได้ดีพอกัน อาจจะสวยงามเรียบร้อยและทนทานกว่าของที่ถักร้อยขึ้นกับมือด้วยซ้ำ แต่ฉันกับเพื่อนคิดต่างออกไปในเรื่องนี้ เพื่อนสาวบอกสั้นๆ ว่า อยากจะทำอะไรเพื่อคนอื่นสักครั้ง ฉันคิดเช่นเดียวกับเธอในหลายปีหลังๆ มานี้ ระหว่างพยายามจะถักหมวกถวายพระบ้าง มอบให้ผู้ป่วยมะเร็งบ้าง แต่พบว่าระหว่างการทำงานเหล่านั้น ฉัน “ได้” ของขวัญอันงดงามก่อนงานเสร็จเสียอีก

ทุกๆ นิตและเพิร์ล ทุกๆ การควักจิ้มพันดึงด้ายขึ้นลง จิตใจที่วุ่นวาย แตกซ่าน รกรุงรัง ถูกเรียกกลับมาอยู่ที่มือ ที่งานตรงหน้า ไฟล์และโฟลเดอร์ต่างๆ ในสมองเหมือนถูก defragment เรียบเรียงให้เข้าที่ เป็นระเบียบขึ้นทีละน้อย ฉันรู้สึกดีกับตัวเองที่นิ่งลง และพบว่ายิ่งนิ่ง งานยิ่งสวย แม้มันจะเสร็จช้าไปเสียทุกชิ้น (อะไรนะ หมวกถักวันเดียวก็เสร็จหรอ!) เพราะนอกจากมีเวลาไม่มากแล้วยังเป็นคนจับจด สมาธิสั้น แต่ด้วยความตั้งใจ งานที่ถักเพื่อจะให้ใครสักคนนั้น เสร็จเรียบร้อยทุกชิ้น

ล่าสุดฉันพบว่างานที่เริ่มต้นไว้ในวันอาทิตย์ปลายเดือนก่อนดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ มีอะไรบางอย่างที่ไม่เข้ากัน ไม่ได้ดังใจ แล้วก็นึกถึงผ้าพันคอนิตติ้งผืนหนึ่งที่ทำค้างไว้สัก 6-7 ปีได้แล้วละมั้ง ที่ถักไม่เสร็จเสียทีคงเพราะไม่มีเป้าหมาย ไม่รู้ว่าจะถักให้ใคร เฉียดจะทำเสร็จไปหนหนึ่งเมื่อต้นปีที่ผ่านเพราะเกือบมีคนจะถักให้แล้ว ดีที่ฉันเปลี่ยนใจไม่ถักให้เขา เพราะถ้าให้ไป วันเวลาทีละน้อยละนิดที่ฉันใช้ปะติดปะต่อถักผ้าพันคอผืนนี้อยู่ 6-7 ปี อาจกลายเป็นของไม่มีค่าอะไรเลย (คิดอย่างเลวร้ายเขาอาจจะไม่ไยดีกับมันด้วยซ้ำ)

จึงตัดสินใจหยิบงานชิ้นนี้มาทำต่อเพื่อนำไปสมทบกับผ้าพันคอของเพื่อนและของใครอีกหลายคนในวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนนี้ ประเมินความยาวที่มีอยู่เป็นทุนแล้วได้กำลังใจ เชื่อว่าคงเสร็จในไม่ช้า แล้วผ้าพันคอไหมขนสัตว์ผืนนี้ ที่ฉันใช้เยียวยาจิตใจอันฟุ้งซ่านของตัวเองตลอดหลายปีก็อาจจะได้ไปสร้างความอบอุ่นให้หูคอจมูกของใครสักคน ที่บ้านของเขาหนาวมากกว่าบ้านฉัน

แค่คิดก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจตัวเอง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s