จักรยานฝึกฉันให้เชื่อง (5) : สวนแห่งแรงบันดาลใจ

มาตรฐาน

image

ฉันอยากจะวิ่ง แต่กลัว

เคยวิ่งเมื่อเด็กๆ แต่คงเริ่มแรงไปหน่อย คือเริ่มด้วยการวิ่งจริงๆ เลย ผลปรากฏว่าเหนื่อยเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก เป็นความรู้สึกที่น่ากลัวมากๆ หลังจากนั้นก็ไม่ได้ใส่รองเท้าวิ่งคู่นั้นอีกเลย หยิบมาใช้อีกทีพื้นรองเท้าถึงแก่หลุดออกจากกัน

เวลาล่วงเลยมาอีกสิบกว่าปี คิดจะวิ่งอีกครั้ง เพราะมโนไปว่าการวิ่งออกไปเหมือนม้าป่าช่างดูมีอิสระเสรี แข็งแรง แล้วก็ชนะ คือชนะใจตัวเอง ฉันปั่นจักรยานลงถนนได้แล้ว แต่ยังออกวิ่งไม่ได้ ก็น่าจะลองดูไหม คิดไปคิดมากแล้วตัดสินใจกับตัวเอง ว่าจะลองวิ่งดู รองเท้าวิ่งคู่ใหม่ก็ซื้อมานานแล้ว

แต่ฉันก็ยังไม่ลืมกลัวหัวใจจะหลุดออกมาเหมือนวันนั้น จึงบอกตัวเองว่าเรามาเริ่มต้นด้วยการเดิน

ฉันเริ่มเดือนบนสายพานเมื่อวันพุธของอาทิตย์ที่แล้ว เราปรับให้สายพานเคลื่อนเร็วขึ้นได้เรื่อยๆ แต่ฉันยังปรับสปีดให้เพียงแค่เดินได้ ยังไม่กล้าวิ่ง ความเร็วที่ไม่เกิน 7 กิโลเมตรของชั่วโมง ฉันให้ตัวเองเดินอยู่ 45 นาที และทำอย่างนั้นอีกครั้งในวันต่อมา วันต่อมาต้องหยุดเพราะการทำงานไม่เอื้ออำนวย กับเว้นไปอีก 2 วันเพราะท้องเสีย

เริ่มต้นอาทิตย์นี้อย่างสวยหรูด้วยการเปลี่ยนไปเดินที่สวนเบญจกิติ (ต่อไปนี้ขอเรียกว่าสวนยาสูบ เพราะชอบชื่อนี้มากกว่า) สวนนี้ฉันเคยแวะไปเพื่อปั่นจักรยาน ยังไม่เคยทำกิจกรรมที่ต้องใช้ขาของตัวเอง เช้าวันจันทร์ เพื่อนสาวขับรถมารับแต่เช้า เพราะต้องเผื่อเวลาให้การจราจรและกิจกรรมของเรา เมื่อไปถึง มันเป็นเวลาที่ดี เป็นเช้าที่มีเมฆมากและลมพัดเย็นชื่นตลอดเวลา กัลปพฤกษ์สองสามต้นที่กำลังบานสะพรั่งนั้นเหมือนยืนต้นต้อนรับเรา อากาศโดยรอบหอมชื่นใจนัก ฉันเดินเร็วได้ 2 รอบ เป็นระยะทางใกล้ๆ 4 กิโลเมตร เพื่อนวิ่ง น่าประทับใจมาก นางวิ่ง ฉันเดิน

เช้าวันอังคาร เพื่อนสาวยังมารับแต่เช้า เราตั้งใจจะไปคลาสโยคะร้อน ฉันรู้สึกดี ในคลาสร้อน แต่แสงสวยและรู้สึกสงบมาก ตกเย็นเราไปสวนยาสูบอีก บรรยากาศเปลี่ยนไปจากตอนเช้า ลมยังพัดเย็น แม้ไม่สว่างนัก แต่คึกคักไปด้วยผู้คนที่มีความมุ่งมั่น ทั้งคนเดิน คนวิ่ง คนปั่นจักรยาน ไม่ใช่สวน แต่เป็นผู้คนที่มุ่งมั่นรอบตัวที่ให้แรงบันดาลใจกับฉัน บางคนยังเด็ก บางคนเป็นผู้ใหญ่ บ้างก็มาเป็นคู่ เป็นกลุ่ม ทุกคนล้วนตั้งอกตั้งใจ มองไปข้างหน้า ไม่ได้แข่งกับใครนอกจากตัวเอง เห็นบางคู่ให้กำลังใจกันแล้วฉันรู้สึกดีจัง จำได้ว่าบอกเืพื่อนว่าชอบบรรยากาศที่นี่

เช้าวันพุธ ฉันบอกเพื่อนว่าจะปั่นจักรยานบ้าง ไม่ได้ปั่นหลายวันกลัวจะลืม ที่สำคัญคือ คิดถึง วันพฤหัสบดีฉันตื่นสายและเบี้ยว ไม่ทำอะไรเลย ทั้งๆ ที่หอบรองเท้าวิ่งมาด้วย

เช้าวันนี้ วันศุกร์ ฉันปั่นจักรยานออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ นัดมาพบกับเพื่อนซึ่งขับรถมาที่สวนยาสูบ รู้สึกมีความสุขมาก ดีจริงๆ ที่วันนี้อากาศดีอย่างที่มันควรเป็น แค่ฝนไม่ตก การมีแดดออกไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลยสำหรับเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน สวนยาสูบดูสวยสดใสท่ามกลางแสงยามเช้าที่พระอาทิตย์ไม่เอียงขนาดในฤดูหนาว ฉันพบมุมบางมุมที่เป็นเหมือนบันทึกฤดูกาล มองข้ามลานใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่มีดอกสีชมพูกลีบอ่อนบอบบางร่วงราวกับปูพรมไป ในแสงอันอบอุ่น ฉันเห็นคนวิ่งบ้างเดิืนบ้าง นักปั่นปั่นจักรยานคันเล็กบ้าง ใหญ่บ้างไปตามทางทางสำหรับจักรยาน ดูแข็งแรงและมีชีวิตชีวา

ฉันบันทึุกภาพสวนแห่งนี้ไว้อีกครั้ง ก่อนจะเริ่มเดิน

เช้านี้เดินไม่ได้นาน ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะว่าแสงแดดหลัง 8 โมงเช้าในเดือนมีนาคมชักจะโหด เราออกจากสวนก่อน 8.30 น. ฉันปั่นจักรยาน เพื่อนขับรถ เราไปพบกันที่ปลายทาง อาบน้ำ สดชื่น หาข้าวกินก่อนเริ่มงาน นี่คือชีวิตแบบที่เราควรจะใช้

อีกไม่นานฉันจะวิ่ง ฉันเชื่อว่าจะวิ่งได้เพราะแรงบันดาลใจที่ได้รับจากสวนยาสูบ ไม่ใช่จากการจินตนาการขึ้นเองบนลูวิ่ง (แม้ฉันจะรักความรู้สึกบนนั้นเหมือนกัน)

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s