21 days, my journey back to life (day 9/21)

มาตรฐาน

Day 9: อาทิตย์ 9 กุมภาพันธ์ 2557

image

เมื่อมีการเริ่มต้นก็ย่อมต้องมีจุดจบเป็นธรรมดา

ปัญหาในการนอนมาจากจิตใจที่เป็นกังวลและวุ่นวาย เมื่อเริ่มวางลงได้ เริ่มมองไม่เห็นคุณค่าความสำคัญของเรื่องที่กังวลถึง การนอนก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ บนรถไฟฉันหลับได้ค่อนข้างสบาย ในที่นอนแคบๆ บนเตียงชั้นบนของตู้นอนชั้น 2 พัดลม อากาศค่อนข้างเย็น ห่มผ้าเสียก็เป็นสุข อุ่นสบาย ตื่นอีกทีตีสี่ ถึงบ้านโป่งแล้ว รถไฟแถมให้อีกชั่วโมงกว่าแต่ไม่ยักโกรธ

นั่งแท็กซี่กลับบ้าน ลืมไปว่ามีม็อบอยู่หน้าโรงพยาบาลจุฬาฯ ไปจนสวนลุมฯ แต่แท็กซี่ก็พาผ่านไปได้ ดีใจที่ได้ขึ้นแท็กซี่ใจเย็น ไม่โกรธม็อบ และไม่หงุดหงิดกับความไม่สะดวกสบายของชีวิตช่วงนี้

พี่คนนี้เป็นไอดอลประจำวันของฉันเลยก็ว่าได้ อยากใจเย็นและมองโลกในแง่ดีแบบนี้จัง ในเมื่อ “เช้าๆ วันอาทิตย์อย่างนี้รถมันน้อย วิ่งสบายดีจัง” อย่างที่พี่เขาบอกไม่มีผิด

มานี่ แมวจอมจุ้น ซ่าเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้า แล้วออกมาไม่ได้ น่าจะเพราะติดขาข้างที่พิการของมัน ไม่รู้ว่าติดอยู่ในนั้นกี่วัน แต่ออกมาแล้วอึใหญ่ นี่ก็เป็นอีกเรื่องดีๆ ในเช้าวันอาทิตย์ของคนเลี้ยงแมวอึยาก ฉันเอาเสื้อผ้าเปียกฉี่แมวติดตู้ไปซัก แล้วตัดสินใจว่าควรออกไปหาอะไรดีๆ กินหน่อย เตรียม Mango Lemon Honey จักรยานที่ตอนแรกขอรับฝากจากเขาเอาไว้ออกมาสูบลมยาง

ก่อนจะเดินทางไกลไปเรียนหนังสือเป็นเวลานาน เขาต้องหาที่ฝากจักรยานที่มีอยู่หลายคัน ฉันนั้นมีอยู่หลายคันแล้ว ค่อนข้างจะเต็มที่จอด แต่ก็นึกชอบแมงโก้ตั้งแต่เห็น ฉันชอบรถไซส์มินิ และสนใจเป็นพิเศษเพราะมันเป็นมินิเมาเทนไบค์ ล้อ 20 นิ้ว 6 สปีด ที่มีโช้คหน้ากับมีหลักอานสปริง และตั้งชื่อนี้ตามขนมที่เขาพยายามทำให้กิน แมงโกชีสพาย แต่ทำไปทำมา ได้รสชาติเป็นแมงโก้เลมอนฮันนี่ชีสพายไปได้

ขนมของเขามีรสชาติที่น่าจดจำ ฉันบอกได้

ตั้งแต่แมงโก้มาอยู่ด้วยกัน ฉันใช้ไป 2 หน ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่เพราะหาโอกาสใช้ไม่ได้ ติดที่แฮนด์ซึ่งกว้างกว่าคันอื่นๆ ทำให้กะระยะในการมุดยาก แต่ปั่นทีไรรู้สึกสนุกสมบุกสมบันทุกที ฉันชอบ และเสียดาย แต่ทำใจได้ว่าแมงโก้ไม่ใช่ของของฉัน ไม่มีสิทธิอันชอบธรรมที่ฉันควรได้ครอบครอง แผนการส่งคืนแมงโก้ใน 2 วัน ต่อจากนี้ พร้อมรับตัวแงซาย จักรยานไจแอนท์ทัวริ่งล้อ 700C และบริดจสโตนแกรนเทค จักรยานพับล้อ 24 นิ้วของเพื่อนที่เขารับไปเซอร์วิสหลายสัปดาห์แล้วเช่นกัน

ฉันเชื่อว่าเพื่อนคงไม่หวังอะไรมาก แค่อยากได้รถคืน ถึงเขาไม่ได้ลงมือทำอะไรอย่างที่บอกว่าจะทำให้ ทั้งการถอดล้าง หล่อลื่น และเปลี่ยนยางก็ไม่เป็นไร ขอรถคืนมาก็พอ

ส่วนฉัน ในใจก็คิดแบบเดียวกัน ถึงเขาไม่ได้ช่วยทำอะไรลื่น เบา หรืออะไรให้ดีวิเศษขึ้นตามที่เคยบอกไว้ก็ไม่เป็นไร ขอแงซายฉันกลับมาใช้เหมือนเดิมเถอะ ฉันคิดถึง

ตระหนักดีว่าไม่มีอะไรให้หวัง และไม่มีอะไรน่าอาลัยอีกแล้ว

เมื่อมีการเริ่มต้นก็ย่อมต้องมีจุดจบเป็นธรรมดา

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s