21 days, my journey back to life (day7/21)

มาตรฐาน

day 7: ศุกร์ 7 กุมภาพันธ์ 2557

image

ตื่นด้วยเสียงร้องของแมวนอกประตูมุ้งลวดของห้องนอน นางปักหลักนั่งร้อง เรียกรอจนคนลุก ค่ำคืนที่ผ่านมาไม่เลวร้าย แม้เป็นการนอนแปลกที่บนเตียงไม่คุ้นเคย อากาศดี เย็นนิดๆ แต่อุ่นใจมาก เพราะมีเพื่อนอยู่ไม่ไกลตัว

บรรยากาศบ้านงานศพในตอนเช้าดูรื่นรมย์ ไร้ความเศร้า ก็ใช่ว่าทุกคนจะทำใจได้แล้วกับการสูญเสีย แต่นี่เป็นวิธีที่ทุกๆ คนจะประคองกันและกันให้ผ่านช่วงเวลาย่ำแย่นี้ไปได้ จึงไม่มีใครจ่อมอยู่กับความหม่นเศร้า แต่ลุกขึ้นทำงานจิปาถะที่มี

เวลาแบบนี้ฉันได้คุยกับเพื่อน รู้ว่าช่วยเพื่อนไม่ได้มากไปกว่านั่งอยู่ข้างๆ รับฟัง และสวมกอด เราจะผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยพลังจากการสวมกอดกันและกัน

วันนี้ฉันเก็บพลังมากมาก จากการกอดคนและแมว

แมวบ้านเพื่อนมี 3 ตัว เป็นแมวดำ 2 สามสี 1 แต่ละตัวขนดก เป็นมันน้อยกว่าแมวของฉัน แต่กอดอุ่นนักเพราะพวกมันล้วนมีรูปร่างล่ำสัน กล้ามเนื้อขาหลังใหญ่ แน่นปึ้ก คงจะปีนต้นไม้กันเป็นเรื่องปกติ แมวพวกนี้น่ารัก เพราะคุ้นกับคน ชอบคลอเคลีย แถมยอมให้ฉันอุ้มอยู่เฉยๆ นานมาก

กอดแมวจนอิ่ม ฉันนึกขอบใจพวกมันสำหรับกำลังใจ ขอบใจที่ให้กอด

เราแยกออกจากบ้านงานตอนสายๆ นั่งข้างกันบนรถตู้มุ่งหน้าสู่สุราษฎร์ฯ ฉันจะกลับมาเยี่ยมบ้านที่ไม่มีใครอยู่หลังจากแม่ตาย ส่วนเพื่อนจะกลับเกาะสมุย

เพื่อนจากเกาะสมุยเป็นเพื่อนผู้ชายที่คบกันมายาวนานกว่าสองทศวรรษ พอรู้เรื่องที่เกิดกับฉันเมื่อ 7-8 วันก่อนบ้าง บนเก้าอี้นั่งรอพระสวดเมื่อคืน เพื่อนถาม-เอ็งเป็นไง หายแล้วหรอ?

อาการแบบนี้คงไม่หายกันง่ายๆ แต่รู้สึกแข็งแรงขึ้นอีกหนึ่งขั้นจากที่แข็งแรงขึ้นมาแล้ว ทันทีที่รู้ว่าเพื่อนห่วงใย ฉันเล่าสั้นๆ เติมรายละเอียดที่ยังไม่ได้เปิดเผย เพื่อนรับฟัง ดูเข้าใจดี และคงคลายความเป็นห่วงลงได้แล้ว จากสภาพที่ยังดูรู้ตัวว่าเพิ่งผ่านอะไรมา และกำลังทำอะไรอยู่ของฉัน

ดีจริงๆ ที่มีเพื่อนร่วมเดินทางที่เป็นเพื่อนกันจริงๆ บนเส้นทางและสถานการณ์ไม่คุ้นเคย นั่งมากับเพื่อนฉันแทบไม่มีความกังวลเลย เราแยกจากกันพร้อมสัญญา ฉันจะเทรนตัวเองเพื่อการแข่งขัน Samui Duatlon ในเดือนกันยายน ไม่ได้จะไปแข่งกับใคร เราแค่จะแข่งกับตัวเอง

ได้กอดและหอมอีกครั้งจากหลานสาววัยกำลังหัดพูดช่างจำนรรจา โลกของเด็กน้อยช่างสดใส และไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่ตรงไหนนอกจากปัจจุบัน ที่แขนหลานมีรอยเล็บจิกฝังและรอยข่วน ฉันถามน้าว่าโดนอะไร น้าเล่า หลานโดนเด็กผู้ชายตัวโตกว่าถีบที่บ้านลม แล้วก็จิกเล็บที่แขน

แล้วน้องทำยังไง? ฉันรีบถาม

หลานฉันคงแทบจะลืมไปแล้ว แต่พอผู้ใหญ่เริ่มเล่า เธอก็พยายามช่วยเล่าด้วย

หลานฉันตบสวน เด็กผู้ชายนั่นร้องไห้ หงอยไปเลย

…ฉันภูมิใจในตัวเด็กน้อยคนนี้

ดีแล้วลูก ถึงเกิดเป็นเด็กผู้หญิงก็ได้อย่ายอมให้ผู้ชายมารังแกกันง่ายๆ เชียว

หมายเหตุ: วันนี้ฉันไม่ได้ปั่นจักรยาน

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s