ปั่น 21 วัน เปลี่ยนฉันให้เป็น… (day 18/21)

มาตรฐาน

image

day 18/21 : เสาร์ 14 ธันวาคม 2556

ยางแบน เลยฝากแงซายไว้กับพ่อชมพู่ตั้งแต่เมื่อวาน ทราบว่าพ่อดูแลให้ได้รับการเปลี่ยนยางในใหม่เรียบร้อยแล้ว ถ้าจะไปรับก็ควรจะปั่นมิเนียน (รถพับสีเหลืองมือสองจากญี่ปุ่น ยี่ห้อ Hummer) ไปแลก แล้วก็ฝากไว้กับบ้านชมพู่ต่อ แต่วันนี้จิตตกตั้งแต่ยังไม่ตื่นเลย สงสัยก่อนนอนหัวเราะมากไปเลยโดนปรับสมดุลให้ฝันร้ายแบบหลอนๆ ตื่นมาแบบปวดหัว พลาดกิจกรรมสำหรับพัฒนาสติและจิตใจที่แพลนไว้เรียบร้อยซะงั้น

(นี่ฉันกำลังโทษอะไรอยู่รึ?)

สูบยางให้มิเนียนแต่เช้าแล้ว แทนที่จะออกไปตั้งแต่สายๆ ไปซื้อบะหมี่เป็ดไปฝากพ่อกับแม่ก่อนเที่ยง ดันทำตัวเป็นซากอยู่กับที่จนบ่ายสามถึงจะลากสังขารขึ้นมาจรลีออกไป แล้วเป็ดย่างเจ้าดังประจำซอยเขาจะอยู่รอหล่อนหรอ?

เป็ดหมด บะหมี่สองพี่น้องไม่ขาย ก๋วยเตี๋ยวเป็ดไส้แก้วก็หมด จำต้องซื้อของปิ้งย่าง (นั่นมันของดีหรอ?) ไปฝากพ่อกับแม่ชมพู่ โดยลืมไปดูเป็ดอีกเจ้าที่ลุงคนเมื่อวานเรคคอมเมนด์ไว้ซะงั้น (หล่อนจะใจลอยไปถึงไหนไม่ทราบ?)

มิเนียนก็ช่างปั่นยากเหลือเกิน ฉันแทบจะจอดมันไว้กับที่ (ไม่กล้าพับ กลัวสนิมกินกางไม่ได้) ตั้งแต่ได้คาร์เมนมาเมื่อต้นเดือนกันยายนที่ผ่านมา แทบจะลืมสิ้นไปแล้วว่าฟีลลิ่งจากมิเนียนเป็นเช่นนี้เอง

หน้าไวมาก เบาะสปริงก็ช่างกระเด้งกระดอน กินแรงปั่นเหลือเกิน เกียร์เปลี่ยนยาก ลงผิดจานตลอด ออกโรงวันนี้แทบจะใช้แบบซิงเกิลสปีด เพราะไม่สามารถเปลี่ยนเกียร์ทุกครั้งที่จะพุ่ง และผ่อนได้ นี่ยังไม่นับเรื่องวงล้อเล็กต้องปั่นถี่กว่าปกติ สรุปแล้วการปั่นมิเนียนจึงไปได้ช้ามากๆ ….เข้าใจในที่สุดว่าในทริปศาลายา-ท่านาถึงได้ปั่นไม่ทันชาวบ้าน

เพราะประสบการณ์กับแงซายแท้ๆ ที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนเยอะ ยุ่ง เรื่องมาก แต่ก็คงทำนองเดียวกับประสบการณ์ในการกินละมั้ง ถ้าเคยรู้รสของอาหารที่ดีเลิศแล้ว ย่อมรู้ว่าอะไรคือความดีเลิศ

ความรู้สึกบนแงซายคือความแน่น มั่นคง ที่ลื่นไหล ฉันรู้สึกชัวร์และเปรียวพอที่จะพุ่งและหยุด (อันนี้ไม่รวมความเร็วนะ ขายังอ่อนอยู่) จะขึ้นสะพานยกระดับเข้าซีคอน หรือแทรกผ่านแถวรถติดรอออกถนนศรีนครินทร์ หรือหลบหลุม หลบฝาท่อ ทำได้แบบฉิวๆ ฉันคงถูกแงซายครอบและสิงไปเรียบร้อยแล้ว (…ถ้าพี่เต้ยเอาคืนฉันจะทำไง?)

แอบดีใจที่ช่างหล่อ (คงรำคาญและขี้เกียจปะยาง) เปลี่ยนยางในให้เรียบร้อย ขอให้เป็นคนละยี่ห้อกับของเดิมเหอะ เพราะของเดิมมันกากจริงอะไรจริง รู้สึกว่าจะเจอแผลเปื่อย (มันเปื่อยของมันเองค่ะ) ใกล้ๆ หัวจุ๊บมา 3 เส้นละ ดวกส์ ยางในมันมี มอก. หรือ อย. อะไรไหมคะ แล้วอิยางยี่ห้อนี้มันได้มาตรฐานอะไรกับเขาไหม ปะยางมันเหนื่อยนะเว้ย ทำของห่วยๆ ออกมายังมีหน้ากล้าเอามาขายอีกหรอ?

ยอมรับว่าวันนี้เหวี่ยง

สวนหลวง ร.๙ ช่วงนี้ดอกไม้สวย จึงคึกคักและเต็มไปด้วยบรรยากาศของความสุขเหมือนเคย แต่ดูเหมือนว่าพลังพวกนั้น รวมทั้งพลังจากท้องฟ้ากว้างๆ ลมเย็นๆ กลิ่นดอกไม้หอมๆ ที่แม้ฉันจะตั้งใจรับมาเต็มๆ แล้วก็ยังไม่ได้ช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งขึ้นเท่าไหร่ ยังคงไปเหวี่ยงใส่เด็กร้านเพ็ตช็อปหลังพาราไดซ์ด้วยข้อหาที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับของที่ขายอยู่ทุกวี่วัน (งั้นก็ใช้แรงงานแบกยกของไปเหอะแก)

ปกติไม่เป็นคนด่าผู้ชายตรงๆ อย่างนี้นะคะ
กลัวโดนชก

image

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s