ปั่น 21 วัน เปลี่ยนฉันให้เป็น… (day 16/21)

มาตรฐาน

image

day 16/21 : พฤหัสบดีที่ 12 ธันวาคม 2556

การปั่นไปทำงานทุกวันทำให้เรารู้สึกว่าสิบกว่ากิโลเมตรจากบ้านไปทำงานไกลน้อยลงทุกทีใช่ไหม?

ฉันรู้สึกอย่างนั้นแล้วนะ ทุกวันนี้สิ่งที่ยากที่สุดในการปั่นไปทำงานก็เหลือแค่การลากตัวเองขึ้นมาจากที่นอน เสร็จจากทำธุระประจำสำหรับแมวและคน พอพาตัวขึ้นไปอยู่บนอานของแงซายได้ก็จบ ต่อจากนั้นเกือบเป็นการทำงานอัตโนมัติของร่างกายที่เคลื่อนไปหาพิกัด GPS ที่โปรแกรมไว้แล้ว

ฉันก็พูดให้มันเวอร์ไป ไม่ตรงเป๋งขนาดนั้นหรอก ฉันยังคงซุกซน ชอบแวะข้างทาง และเลี้ยวเข้าซอยลัดผิดอยู่เสมอ แต่ก็นั่นแหละ ไปกับจักรยานเรามีเวลาที่จะหลง อารมณ์ดีพอจะสำรวจทางใหม่ๆ และยิ้มให้เพื่อนร่วมถนน ทั้งที่เป็นนักปั่น และรถใหญ่กว่าที่ชอบวิ่งมาปาดหน้าเพราะคิดว่าเราเป็นจักรยาน คงไปได้เร็วกว่าเต่านิดนึง

ยิ้มให้ แต่ในใจพูดว่าอะไรอย่ารู้เลยนะ หึหึ

ขากลับวันนี้ จำเป็นต้องปั่นไปหาหมอ รำคาญถูกจิกให้ไปหา เลยคิดว่าไปๆ ให้เสร็จๆ ก็แอบตื่นเต้นเพราะถึงวันก่อนจะกลับจากรัชดา แต่นี่จะเป็นการไปรัชดาครั้งแรก แล้วพอหาหมอเสร็จตอนดึกๆ ก็ต้องพาตัวมากลับบ้านอีก

ทริปลำพูนสอนให้ขึ้นสะพานข้ามคลองแสนแสบมาอย่างช้าๆ แต่ชิลล์ และขำมาก เพราะปกติขึ้นจากรถใต้ดินแล้วจะเดินไปร้านหมอ วันนี้ปั่นจักรยาน เลยปั่นเลยร้านไปซะงั้น

ถึงร้านหมอทุ่มนึง หมอดูตื่นเต้นเว่อร์ที่ “ม้อยปั่นจักรยานมาเหรอ โห (ลากเสียง)” มีการออกมาดูแงซายแล้วโม้ถึงรถทัวริ่งแพงๆ ที่ตัวเองซื้อมาปั่น 3 วันแล้วปล่อยไว้งั้นมา 3 ปีให้ฉันฟังอีก

ตอนจะกลับ ใกล้สามทุ่มละ ก็พิรี้พิไรกันทั้งหมอทั้งผู้ช่วยนี่คะ น้องสาวๆ ที่ร้านถามว่าพี่ม้อยปั่นมาจากไหน
อโศกค่ะ
โห (ลากเสียง) ไกล!
(…3 กิโล ไกล?)
แล้วนี่จะปั่นกลับเหรอคะ
(ยิ้ม : เออสิคะ ไม่ปั่นกลับจะให้จอดไว้พรุ่งนี้มาปั่นกลับหรอ)
กลับเอกมัยอะหรอคะ
อ่อนนุชค่ะ
โอ้ยยยยย อ่อนนุช (ทำท่าเหมือนจะเป็นลม)

….เว่อร์ไปละค่ะน้องคะ

จากซอยข้างสถานทูตจีนฉันต้องลัดมาออกอโศก-ดินแดง เพื่อจะเลี้ยวขวากลับไปเลี้ยวซ้ายเข้าเพชรบุรี สามทุ่มกว่า รถยังแน่น และฉันบอกได้ว่าถ้าเขายังดื้อแพ่งจะสร้างทางยกระดับบนถนนอโศกเพื่อให้รถลงมาติดแหง็กที่แยกนี้ มันก็จะเป็นโครงการที่โง่งมงายมากที่สุดโครงการหนึ่งแน่นอน

บนสะพานฉันเจอซิตี้ไบค์คันนึงอยู่ในเกียร์เบาเวอร์จนแอบเห็นใจในความเหนื่อยหมุนขาติ้วๆ (ข่ม) มันไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ จานหน้าไว้เปลี่ยนตอนจะขึ้นปิ่นเกล้าดีมะ

ตลอดทางจากเพชรบุรีไปพัฒนาการ ฉันว่ามันมีจุดอ่อนตรงตอนจะขึ้นสะพานข้ามคลองตัน ดูอันตรายพิลึก ถ้าถนนว่าง ใครๆ ก็จะรีบเร่งมาก โดยไม่มีใครสนใจลู่วิ่งของตัวเอง นอกจากนั้นก็จะมีอีกช่วง ตอนชิดขวาเลี้ยวเข้าซอยบ้านตัวเอง

กำหนดจุดที่ต้องระวังไว้แล้วก็โปรแกรมตัวเองให้อัพความระมัดระวังและตื่นตัวเพิ่มขึ้นอีก 50% เพื่อความปลอดภัยในการปั่นครั้งต่อไปของตัวเอง

วันนี้ภูมิใจที่ปั่นกลับบ้านสำเร็จ (โดยสวัสดิภาพ) ระยะทางออฟฟิศไปร้านหมอ แล้ววกกลับบ้านราว 18 กิโล ไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ใช่จะไกลเกินปั่น

ฉันชักจะเริ่มเชื่อว่า ด้วยจักรยาน เราจะไปไหนก็ได้ในกรุงเทพฯ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s