ปั่น 21 วัน เปลี่ยนฉันให้เป็น… (day 14/21)

มาตรฐาน

image

day 14/21 : อังคาร 10 ธันวาคม 2556

บนรถบัสไม่ควรจะนอนสบาย ต่อให้นั่งคนเดียวสองเบาะก็ไม่ควรนอนสบาย แต่ฉันกำลังหลับสบายเลยตอนรถบัสมาถึงปลายทางที่ปั๊ม ปตท. ข้าง Chic Republic จุดเดียวกับที่เริ่มต้น ฉันลุกขึ้นผูกเชือกรองเท้า คว้าสิ่งของของตัวเองเดินงัวเงียลงมาข้างล่าง ฟ้ายังไม่สว่าง หลังจากนั้นไม่นานก็แยกย้ายกัน

กลับถึงบ้านก็ต้องบริหารจัดการคุณภาพชีวิตแมวและต้นไม้น่าสงสารที่ระเบียง เรียงลำดับความจำเป็นเร่งด่วนให้เรื่องการเปิดกระเป๋ามาท้ายสุด ก่อนพี่อ้อมจะ inbox มาบอก จึงไม่รู้ตัวเลยว่าลืมถุงกระดาษไปใบนึงตอนนี้พี่หนกเก็บไว้ให้

โอ้ ถุงใบนั้นทั้งมีหมวกกันน็อค ขนม หนังสือ ของสำคัญใหญ่โตเช่นนี้ฉันลืมได้ไง อ้าว เพิ่งนึกได้ ไฟหน้าไฟท้ายที่เอาไปด้วยยังติดอยู่ที่รถสองคัน หมวกน่ะมีอีกใบ แต่ถ้าไม่มีไฟ พรุ่งนี้จะปั่นกลับจากทำงานยังไง ว่าแล้วก็ตั้งใจจะไปเอา คึกขนาดจะปั่นไปด้วย ต้องวันนี้เลยเพราะว่าง หวังเอาเองว่าพี่เขาจะอยู่บ้านทั้งวัน ว่าแล้วก็ทำงานที่ควรทำไปเรื่อย ซักผ้าตากผ้า อาบน้ำกินข้าว นอน (เพลียสิคะ)

ตื่นมาอีกครั้ง ได้ข่าวจากพี่นพว่ากำลังจะออกจากบ้านกัน (ฉันมัวนอนนี่) จึงแก้ปัญหาด้วยการฝากของไว้ที่ รปภ. หน้าหมู่บ้าน

แต่งตัวออกจากบ้านราวบ่ายเกือบบ่ายสาม แงซายดูพร้อมและคึกพอกัน เหมือนจะรอฉันกลับมาปั่นตามสัญญา แดดจัด แต่อากาศดี รถไม่มากนัก ฉันก็ปั่นของฉันไปเรื่อยๆ แรกๆ มีหอบ น่าจะเพราะนอนมาน้อย แต่ตั้งแต่ช่วงกลางก็โอเค ดีขึ้น ใช้เส้นทางลัดจากอ่อนนุชไปออกพัฒนาการ ผ่านแยกคลองตัน ตามพี่นพบอก จากคลองตัน เบ๊อะ เลี้ยวผิดไปหน ไปเข้าพระรามเก้าก่อนถึงแยกเลียบทางด่วน ขำตัวเอง เมื่อเช้าก็กลับบ้านทางเอกมัย ไม่รู้จักจำ

image

ขอประกาศว่าทางจักรยานบนถนนเลียบทางด่วนเป็นทางจักรยานโปรดของฉันแล้ว! ด้วยความโคตรเอ็กซตรีม ไม่มีทางราบ เรียบดีติดต่อกันเกิน 5 เมตร อันเป็นผลจากพื้นดินข้างล่างทรุดบ้าง รากไม้เบียดผิวถนนบ้าง ความไม่ประสานสามัคคีของห้างร้านข้างทางตอนทำทางเข้าร้านตัวเอง หลุมบ่อสารพัด มันเป็นอย่างนี้ไปตลอดทางไปจนไปออกถนนลาดพร้าว โคตรสนุก แค่ขี่แงซายยังสนุก ถ้าเอาเสือภูเขามาปั่น คงมันส์สุดๆ

ถึงลาดพร้าวแล้วหยุดพักด้วยความภูมิใจปนงง ว่าจะไปต่ออีกไกลไหม ไปทางไหนดี จะลัดจากเลียบทางด่วนตามเส้นทางที่พี่นพปั่นนำวันนั้นให้ตัดไปเลย เพราะฉันไม่ได้จำทาง ทำไงให้ง่าย? ก็ปั่นไปที่วินมอเตอร์ไซค์ วินแนะนำอะไรที่ simple มาก บอกว่าโชคชัยสี่อยู่ไฟแดงที่ 3 ให้นับไฟแดงนะอย่านับไฟกะพริบ ฮา เป็นตามนั้นเลย

บนถนนลาดพร้าวก็มีทางจักรยาน ฉันลองขึ้นไปปั่น บอกตัวเองว่านี่เป็นทางมอเตอร์ไซค์ ใครจะปั่นบนนี้ได้วะ มันแย่มาก อิฐปูถนนแตกบ้าง ปูดเกยกันบ้าง มีหนนึงฉันต้องปั่นลอดบันไดไม้ไผ่ที่ช่างโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต หรือไฟฟ้าอะไรสักอย่างพาดกับเสาไฟฟ้าปีนขึ้นไปทำงานด้วย ยิ่งพวกยางเล็กบางอย่างหมอบ เขาคงไม่บ้าขึ้นมาปั่นให้ตกหลุม ยางแตกกระมัง

แอดเวนเจอร์สุดๆ อะค่ะ ชาวลาดพร้าวคะ

ฉันมาถึงป้อม รปภ. หน้าหมู่บ้านพี่หนกพี่นพโดยสวัสดิภาพ แอบดู runkeeper ตอนนั้น 18 กม. แล้ว รู้สึกภูมิใจมากก สามารถปั่นอย่างสนุกมาในทางที่ไม่เคยมา เมื่อเช้านั่งแท็กซี่กลับบ้านจ่ายไป 125 บาท ตอนนี้กลับมาที่ระยะทางประมาณกัน เสียเชื้อเพลิงเป็นน้ำแร่ครึ่งขวดเอง (กินเหลือจากเมื่อคืน) การปั่นจักรยานเป็น เป็นต้นทุนชีวิตที่ประเสริฐจริงๆ

ขากลับนี่สิงง ไม่แน่ใจจะกลับไงดี โจทย์มีว่า ตอนนี้ไม่มีไฟหน้าใช้ พี่หนกลืมถอดตัวฐานเสียบไฟให้มาด้วย ฉะนั้นควรถึงบ้านก่อนมืด กลับไปปั่นกระเด้งกระดอนบนทางจักรยานริมถนนเลียบด่วนดี หรือไปรัชดา แวะร้านจักรยาน ซื้อไฟใหม่ หรือจะปั่นไปให้ถึงหมอชิตใหม่แล้วกลับบีทีเอส

ตอนแรกว่าจะไปบีทีเอส เพราะยังสงสัยอยู่ว่าทำไมต้องเคี่ยวเข็ญตัวเองให้ปั่นไกลนัก บัตรแรบบิทก็มี แต่ก่อนถึงแยกรัชดาลาดพร้าวนิดหน่อย เจอผู้ชายปั่นจักรยานออกจากซอยคนหนึ่ง เท่จัง เลยปั่นตามไปดู ปรากฏว่าไม่ทันหรอก มารู้ตัวอีกทีก็อยู่บนถนนรัชดาแระ
ถนนรัชดาอันแสนยาวนี่ปั่นจักรยานยากก็เพราะรถแท็กซี่กับผู้โดยสารเลย แท็กซี่พร้อมจะโฉบเข้าซ้ายตลอดเวลา และมักจะอ้อยอิ่งต่อรองกับผู้โดยสาร ขณะรถเมล์ก็รอจ่อ และผู้โดยสารพาหนะทุกประเภทก็เรียกรถกันตามสะดวก ตรงไหนไม่สน ขอให้กูสะดวกเป็นพอ

ฉันไม่แวะฟอร์จูน ส่วนหนึ่งเพราะขี้เกียจแบกแงซายข้ามสะพานลอย และไฟที่จะซื้อมันไม่ได้ซื้อแล้วใช้ได้เลย รู้สึกมันต้อง USB charge ได้มาวันนี้ก็ยังใช้ไม่ได้ เลยตัดสินในว่ากลับบ้านก่อนมืดเหอะ

ลองเลี้ยวซ้าย ปั่นบนถนนโลคัลโรดในตำนานมิจฉาชีพ ตอนนี้ยังสว่างดี มันก็ยังดูดี ชีวิตสองข้างทางดูเสื่อมโทรมแบบน่าสนใจ แต่พอมืดปุ๊บ… ฉันเคยคิด(ในวันที่อยู่ในรถเพื่อน)ว่าถ้าจะมีใครโดนลากลงจากมอเตอร์ไซค์ที่ซ้อนท้ายมาลงไปรุมข่มขืนหลังแบรริเออร์ข้างทางก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด นับประสาอะไรกับการชิงทรัพย์คนปั่นจักรยาน

จากโลคัลโรด ลงเพชรบุรี ผ่านคลองตัน (กลับจากลำพูนเดี๋ยวนี้ขึ้นสะพานชิลล์มากอะ) เข้าพัฒนาการ 30 แหม๋เดี๋ยวนี้ก็ไปได้โดยไม่หลงแล้วนี่นะ ปั่นจักรยานบ่อยๆ ช่วยให้สมองดีขึ้นหรอ?

ท้องฟ้าตอนนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู บนสะพานข้ามคลองเล็กๆ ระหว่างทางลัด ฉันเหลือบไปเห็นพระอาทิตย์ทรงไข่แดงกำลังจะจมลงไปในขอบฟ้า และตระหนักว่าเมื่อวานมีเพื่อนรอดูพระอาทิตย์โผล่จากสันดอยเป็นสิบ แต่วันนี้ฉันอยู่ดูพระอาทิตย์ตกคนเดียว ก็เลยรู้สึกเหงานิดๆ

กลับถึงบ้าน runkeeper รายงานว่ารอบนี้ปั่นไป 41 กิโลเมตร
ถามว่ามีใครบังคับไหม? ก็หาไม่

ที่ทำลงไปเพราะทำแล้วฟิน ล้วนล้วน!

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s