ปั่น 21 วัน เปลี่ยนฉันให้เป็น… (day 3/21)

มาตรฐาน

image

day 3/21 : ศุกร์ 29 พฤศจิกายน 2556

เช้านี้อากาศดีมาก ดีจนอยากเก็บใส่ขวดไว้เอามาปล่อยในเดือนเมษายนบ้าง อากาศเย็น ในขณะที่มีแดดอุ่นๆ ให้แสงสวยๆ เป็นอีกวันที่ฉันไม่ได้ปั่นไปทำงานเพราะว่าวันนี้ต้องไปทำงานไกลถึงถนนราชพฤกษ์ ตื่นนอน ตั้งสติได้แล้วจึงล้างหน้าแต่งตัว ออกไปหาขนมครก (คิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าต้องได้กิน) คราวนี้ตั้งใจจะไปไกลถึงตลาดมหาสิน

ตลาดมหาสินอยู่กลางๆ ค่อนไปทางต้นซอยสุขุมวิท 101/1อยู่ห่างไปประมาณ 5 กิโลเมตร สามารถลัดเลาะไปจากซอยบ้านฉันได้โดยผ่านตลาดที่แวะซื้อปาท่องโก๋น้ำเต้าหู้และโจ๊กเมื่อวันวาน จริงๆ ถ้าแอพ runkeeper ไม่เจ๊งซะก่อนคงได้บันทึกตัวเลขและเส้นทางที่แน่นอนไว้

ออกจากบ้านเมื่อ 7 โมงเช้า บอกตัวเองว่าควรกลับมาถึงภายในเวลา 8 โมง เพื่อบริหารเวลาสำหรับนัดทำงาน แต่เสียเวลาถ่ายรูปหมาหน้าคอนโดไปพักใหญ่ถึงได้ออกเดินทาง หนทางจากท้ายซอย 101/1 ไปถึงตลาดมหาสินนั้นน้องๆ คำคุณศัพท์ว่า “บัดซบ” และด้วยความแคบของถนน จักรยานอย่างเราแทบไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากริมซ้ายสุดๆ ตรงที่มีฝ่าท่อระบายน้ำเรียงตัวเป็นระยะทุก 10 เมตร

ลำพังตัวฝาท่อนั้นไม่มีอะไรอันตราย กทม. จัดวางตะแกรงขวางทิศทางของล้อให้เรียบร้อยแล้ว แต่ขอบของฝาท่อนี่ซิ มันไม่เคยมีขอบฝาไหนที่เรียกได้ว่าเรียบ ทุกท่อจะเป็นชั้นปูดๆ บิ่นๆ ชวนระบมก้นที่สุด ต้องคอยเล็งเหลี่ยมไม่ให้ล้อตกร่องบนขอบฝาพร้อมๆ กับหลบหลีกมอเตอร์ไซค์รับจ้าง รถกระป๊อ และเล็งช่องระหว่างรถยนต์ไปด้วย เป็นชีวิตการปั่นที่โคตรมีรสชาติ

ถึงตลาด ฉันลงจูง และใช้แผนเดิมเมื่อมองหาขนมครกไม่เจอ คราวนี้ถามหนุ่มใหญ่ 3 คนที่นั่งล้อมโต๊ะร้านกาแฟ กำลังถกเรื่องการเมืองอยู่เชียว สามหนุ่มแย่งกันตอบอีกตามเคย มีคนหนึ่งแนะนำให้ฉันจอดล่ามโซ่ไว้ตรงนี้ด้วยซ้ำ แต่ฉันคิดว่าจูงไปดีกว่า ขอบคุณอย่างจริงใจพร้อมรอยยิ้มแล้วก็มุ่งตรงไปหาร้านขนมครก โชคดีจังที่เป็นขนมครกสูตรโบราณ ฉันไม่ชอบกินขนมครกกรอบที่ไม่ต้องใช้ช้อนแคะจากฝาแต่ใช้กรรไกรตัด น้องคนขายน่ารักนะ เมื่อรู้ว่าฉันไม่ชอบขนมครกหน้าต้นหอม น้องทำให้ใหม่ ออกตัวว่าให้พี่รอสักครู่ พี่ยินดีค่ะน้อง ขอถ่ายรูปหน่อยนึงนะุคะ ระหว่างนี้ แม่ค้าข้างๆ สนใจว่าฉันกำลังจะไปทำงานหรอ เดี๋ยวกลับบ้านก่อนค่ะพี่ หนูไปทำงานชุดนี้ไม่ได้ (เหอเหอ)

ซื้อขนมครกเสร็จก็คิดว่ากลับเถอะ เลย 7.30 มานานแล้ว จูงแงซายผ่านคุณยายคนหนึ่ง นั่งขอทานอยู่กับพื้น ฉันตัดสินใจได้เมื่อเลยยายมา 2 เมตรเล้ว จึงจอดรถที่หน้าแผงขายอุปกรณ์จัดแต่งผมสตรีซึ่งไม่มีใครนั่งเฝ้า เดินไปหย่อนตังค์ลงแก้วพลาสติกที่ยายยกขึ้นมารับตั้งแต่เห็นฉันตั้งท่าจะย้อนกลับ

เมื่อกลับมาที่แงซายซึ่งฉันละจากไปไม่ถึง 10 วินาที ก็โดนด่า

คุณป้าเจ้าของแผงเดินมาเมื่อไหร่ไม่ทราบ เริ่มส่งเสียงบริภาษ “ไม่ได้นะ จะมาจอดรถอย่างนี้ไม่ได้นะ ไม่เห็นหรอว่าฉันขายของอยู่” ฉันฟัง ตั้งสติ ทำหน้าเฉย หันไปสบตากับแม่ค้าขายของกินแบบแผงข้างๆ ซึ่งสบตอบมาเหมือนเราเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด นางคงเห็นตั้งแต่ฉันจูงแงซาย หยุด ย้อนเอาตังค์ไปให้ยาย และกลับมาโดนด่า ก็ใส่หมวกกันน็อคจูงจักรยานในตลาดมันเด่นน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะคะ “จะจอดแป๊บเดียวก็ไม่ได้นะ อะไร ถ้ามีใครมาซื้อของฉันจะทำยังไง ไม่มีความเกรงใจ ฯลฯ”

ฉันไม่ได้อยู่ฟังจนจบ แต่แอบยักไหล่ในใจแล้วก็ออกตัว ปั่นกลับบ้าน

วันนี้ได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง

ที่จริงอยากรู้ว่าถ้าฉันถามขอซื้อของบนแผงของป้าสักชิ้นสองชิ้น ป้าจะว่ายังไง
แต่ฉันไม่ได้ทำ
และไม่ได้ขอโทษด้วย

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s