จักรยานฝึกให้ฉันเชื่อง (3) : ผู้หญิงในอุดมคติ

มาตรฐาน

IMG_20131125_071839

อาจเป็นสิ่งแวดล้อมที่ฉันเติบโตมาหล่อหลอมให้ฉันเป็นคนแบบที่เป็น คือไม่ได้เห่อเหิมกระหายจะใช้ของใหม่ของสวย ของมียี่ห้อที่แขวนโชว์ในวินโดว์ดิสเพลย์ สิ่งของที่ดึงดูดฉันคือของใช้เก่าแก่บ้าง เก่าเก็บบ้าง ซึ่งล้วนแต่ผ่านกาลเวลา ของใช้เก่าของพ่อแม่ที่ซุกอยู่ในตู้ อยู่ในกล่อง ก้นลิ้นชัก เสื้อผ้ามือสองในตลาดนัด มาถึงจักรยาน ไม่น่าเชื่อว่าฉันพิสวาสจักรยานมือสองกว่าของใหม่สวยเฉียบ เรียบกริ๊บแบบไร้ร่องรอยแห่งประสบการณ์ เพราะสำหรับความสวยบริสุทธิ์แบบเพิ่งออกจากโรงงานนั้นดูเย็นชาไร้วิญญาณอย่างบอกไม่ถูก

นั้นคือส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันรักคาร์เมน

แต่คาร์เมนเป็นโจทย์ที่ไม่ง่ายของการนำจักรยานมาใช้ในชีวิตประจำวัน อย่าไปนับเรื่องความคล่องตัวในการขี่ ซึ่งฉันเชื่อว่าเราฝึกฝนกันได้ ลงทุนแค่เวลาเรียนรู้และปรับขาให้เข้ากัน สักวันก็ต้องขี่ได้ อาจจะไปได้แบบไม่เปรียว ไม่เร็วเท่าคนอื่น แต่ฉันจะไปกับคาร์เมนได้ในสไตล์และฟีลลิ่งแบบคาร์เมน

โจทย์ที่ฉันว่ายากคือปัญหาคลาสสิกของคนใช้จักรยานมือใหม่ ได้แก่ปัญหาที่เราอาจพบได้เสมอระหว่างเดินทาง ยางแตก ยางรั่ว ยางแบนนั่นเอง

ครั้งหนึ่งความกังวลเรื่องนี้ทำฉันเครียดจนไม่ค่อยกล้าออกไปไหน (กลัวยางแตกมากกว่ากลัวปั่นลงถนนค่ะ!) เพราะถ้ามันเกิดขึ้นในวันหนึ่ง ฉันจะช่วยตัวเองไม่ได้เลย ฉันไม่ได้กลัวการลงมือแก้ปัญหา ไม่ได้รังเกียจการปะยาง เพียงแต่ฉันยังไม่รู้ว่ามันแก้ยังไง และยังไม่มีคนสอน

แล้วในที่สุดฉันก็ได้เรียนรู้ว่าการปะยางคืออะไร ในหนึ่งวัน ฉันมีส่วนร่วมกับการถอดล้อ ปล่อยลม งัดยางนอก แกะยางใน หาจุดที่รั่ว ใช้กระดาษทรายขัดรอบแผลอย่างประณีต ทากาว ใจเย็นรอกาวแห้ง ประจงปะปิดพลาสเตอร์ลงไปให้แนบสนิทกับแผล รอกาวแห้ง สอดยางในภายในยา่งนอก งัดเก็บให้อยู่ในวงล้ออย่างเรียบร้อย และสูบลมเข้า นำล้อไปประกอบเข้ากับรถ…ทั้งหมดนี้ถึง 3 ครั้งสามครา หมายถึง 3 ล้อในรถคันเดียว …ช่างเป็นวันที่เป็นใจให้ได้เรียนรู้ถึงศาสตร์และศิลป์แห่งการปะยางและประกอบล้อ

ฉันคิดว่าฉันเข้าใจหลัีกการแล้ว และถ้าวันนั้นมาถึง (อีก) มันเกิดขึ้นเมื่อฉันอยู่คนเดียว ขอแค่มีอุปกรณ์ครบ ฉันน่าจะพอช่วยตัวเองได้ (ยกเว้นการประกอบล้อหลังนะ ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจ) ก็รู้สึกเบาใจไปเปลาะหนึ่ง ยังมีเปลาะสำคัญเหลืออยู่คือ รถคันที่ฉันได้เรียนรู้กระบวนการนี้มีแกนปลดล้อ แต่คาร์เมนไม่มี นางเป็นรถวินเทจที่ต้องถอดล้อด้วยประแจเบอร์ 14 หรือ 15 นี่แหละ (ฉันมีเตรียมไว้แล้ว แต่ไม่เคยใช้) ถ้าต้องถอดด้วยประแจ ขั้นตอนการแก้ปัญหาจะยาวนานทุลักทุเล เรียกความเวทนาอย่างยิ่ง (แต่ฉันจะแคร์ไปทำไม ในเมื่อแม้ไม่ทำตัวน่าเวทนาก็ไม่มีใครเสนอความช่วยเหลืออยู่แล้ว) ยางในฉันก็มีเตรียมไว้อีกเส้นหนึ่งเรียบร้อย ดูเหมือนจะพร้อมพอควรสำหรับการปั่นคาร์เมนไปไหนมาไหนคนเดียว (ต้องเป็นคนเดียวเพราะฉันไม่กล้าพาคาร์เมนไปทริป ถ้าเกิดปัญหาแบบนี้ การถอดและประกอบล้อคาร์เมนจะกลายเป็นตัวถ่วงเวลาของเพื่อนร่วมทริปอย่างแน่นอน)

เพราะตลอดเวลาของการเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ ฉันได้เรียนรู้ว่าแม้จะมีเพื่อน มีคนรักในบางครั้ง มีพ่อ มีแม่ มีพี่น้องที่รักและพร้อมจะให้ความช่วยเหลือเรา แต่เมื่อถึงวันหนึ่ง ผู้คนเหล่านั้นจะจากเราไป หรือไม่ก็ไม่อาจอยู่กับเราเมื่อเราต้องการ เมื่อเราบาดเจ็บ เราจะเจ็บเพียงลำพังเสมอ เมื่อเราป่วยไข้ ไม่อาจมีใครอยู่พยาบาลและเป็นเพื่อนได้ทุกครั้ง ฉะนั้น สิ่งที่ต้องเรียนรู้เพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป คือการพึ่งตัวเอง เพื่อจะเป็นที่พึ่งของคนอื่นที่ยังพึ่งตัวเองไม่ได้บ้าง ยิ่งเป็นผู้หญิงที่ไม่ต้องการพึ่งพิงผู้ชายเพียงเพราะพึ่งพาตัวเองไม่ได้ ยิ่งต้องพึ่งตัวเองให้ได้

ผู้หญิงในอุดมคติของฉันเป็นแบบนี้

ฉันว่าการปะยางเป็นอะไรคล้ายการซ่อมแซมปะชุนเสื้อผ้าที่ปริขาด เมื่อเสื้อผ้าที่ใช้เกิดความเสียหาย และเรายังทำใจไม่ได้ที่จะทิ้งมันไป เรารักมันมาก หรือในเวลานั้นเรายังหาของใหม่มาใช้ไม่ได้ เราก็ต้องซ่อมแซม มันไม่ได้มีอะไรดราม่าพิรี้พิไรมากมาย เราก็แค่ซ่อมแซมด้วยทักษะและฝีมือที่เรามี ตามที่ครูสอน และก็เรียนรู้เพิ่มเติมไปเรื่อยๆ จากเรื่องใหม่ๆ ที่เราได้เจอ

แล้วเราก็มีชีวิตของเราต่อไป

ในอนาคตข้างหน้า ไม่ว่าฉันจะเลือกเป็นผู้หญิงโสดที่ต้องดูแลตัวเอง หรือมีสามี ฉันก็ไม่คิดจะรอให้สามีมาดูแลอย่างเดียว
และไม่ว่าจะได้เจอผู้ชายในอุดมคติไหม ฉันก็ตั้งใจจะเป็นผู้หญิงแบบผู้หญิงในอุดมคติของตัวเองให้ได้

ฉันคิดแค่นี้แหละ

หมายเหตุ : เสื้อในรูปเป็นงานที่ฉันชุนรอยผ้าเปื่อยให้พี่ที่ทำงาน นางไม่ไปใช้่บริการปะเพราะนางเชื่อว่าการปะด้วยจักรไม่สวยเท่าการชุนด้วยมือ (ก็เลยต้องรอฉันชุนให้เป็นเวลาประมาณ 2.5 เดือน-สม) คราวนี้ฉันไม่ได้ชุนด้วย Blanket Stich แต่ปักลูกโซ่ลงไปเพราะคิดถึงเข็มกับด้าย ฉันมองว่ามันค่อนข้างโดดเด่น แต่ดีว่าเป็นเสื้อสีเข้ม ถ้าเรามองอีกแง่ เราอาจะเปลี่ยนการซ่้อมแซมอันโดดเด่นนี้ให้เป็นจุดเด่นได้

ฉันทำงานเข็มกับด้ายได้เรียบร้อยดีใช่ไหม วันหนึ่ง ฉันจะปะยางให้สวยเนี้ยบเท่ากับปักผ้าเลย คอยดู

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s