P(l)ay It Forward

มาตรฐาน

image

Minion เป็นจักรยานคันแรกที่ฉันซื้อใช้เอง ยี่ห้อ Hummer ขนาดล้อ 16 นิ้ว สีเหลือง (หนักเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่หนักไม่น้อย) มีที่มาเหมือนรถพับส่วนใหญ่ในประเทศนี้ คือเป็นรถมือสองมาจากญี่ปุ่น เหตุผลที่ซื้อไม่มีอะไรมากมาย แค่เป็นรถที่รุ่นน้องคนสนิทชวนให้ซื้อ นางไปได้จักรยานมือสองจากด่านแม่สอดมา 4-5 คัน แล้วแนะนำให้ฉันไปลองคันนี้ เพราะนางเห็นว่าน่าใช้ดี

ฉันเองเมื่อกลางเดือนกรกฎาคม 2556 นั้น ยังดูรถ ไม่-เป็น-เลย แต่จะเป็นเพราะสีสันสดใส กับราคาที่รุ่นน้องตั้งไว้ ฉันจึงตัดสินใจง่ายและไวในการซื้อจักรยานมาปั่นเล่นๆ สักคัน น้องเอารถมาส่งถึงบ้านด้วย สบายจะตาย

ไปปั่นครั้งแรก เพื่อนมารับ ฉันพับรถรอ ยกรถขึ้นท้ายรถเพื่อนแล้วไปกางกันที่ลานจอดรถสวนหลวง ร.๙ เช้านั้นดีจริงๆ ปั่นกันไปถึงบึงหนองบอน เป็นการไปถึงบึงหนองบอนด้วยการปั่นจักรยานครั้งแรก ฟินสุดๆ แม้เกิดอาการโซ่หลุด 2-3 หน จนเฟรมพลาสติกครอบกันโซ่ตกแตกออก

ก็คิดว่าจะเอารถไปซ่อมที่ร้านใกล้บ้าน แต่ยังไม่ทันได้ซ่อมก็แร่ดไปออกทริปกับเขาอีก จู่ๆ ก็ข้ามรุ่นไปปั่นศาลายา-ตลาดท่านา 40 กิโลฯ เจอปัญหาตั้งแต่ล้อเล็ก ขาอ่อน ปั่นไม่ทันเพื่อน ไหนจะโซ่หลุดตลอดทางจนสตาฟฟ์เพลีย ยังคงไม่ได้เอารถไปหาร้านซ่อม เนื่องจากร้านใกล้บ้านไม่เคยเปิด ร้านที่อยู่ไกลออกไปมีร้านหนึ่งไม่รับซ่อม อีกร้านก็ไม่ซ่อมให้ แค่ถอดสายเคเบิลออกมาเช็ดๆ ปรับๆ หมุนๆ ไขน็อต บอกว่าปรับตั้งให้ (แต่ไม่หายนะ) ชักท้อใจ จนคิดว่าขายดีไหม ถึงหาที่ซ่อมได้ ก็ยังเป็นรถที่มีล้อเล็กจิ๋ว ปั่นให้ทันเพื่อนยากอยู่ดี

ตอนนั้นมีคนจะซื้อคนหนึ่ง มาแรงทีเดียว จิกกดราคามาตั้งแต่ฉันยังไม่ทันบอกว่าจะขายเท่าไหร่ แถมยังเซ้าซี้ถามซ้ำถึงเรื่องที่ถามไปแล้ว เลยเหวี่ยง ไม่อยากให้คนคนนี้ได้รถไปใช้ ก็เลยปฏิเสธเขาไป ฝ่ายฉันก็อดได้ตังค์

ยังทนปั่นไปอีกตั้งหลายหนถึงได้ลองเอาไปให้ร้านหน้าปากซอยเพื่อนดูให้ เพราะคิดว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ปรากฏว่าร้านนี้ซ่อมได้ อาการเกิดจากโซ่เก่า ประสิทธิภาพจึงหย่อนคล้อยไปตามความตึงของโซ่ น็อตสำคัญแถวๆ ตะเกียบหายไป ช่างหามาใส่ให้ เปลี่ยนโซ่ และหาเฟรมกันโซ่ตกใส่ให้ เบ็ดเสร็จ เสียค่าซ่อมไป 350 บาท ซื้อหลักอานอันใหม่มาอีก 300 เพราะของเก่าสั้นไป ขยับจนสุดแล้วก็ยังได้อานไม่สูงพอสำหรับความยาวขา กับซื้อเบาะเจลราคา 250 บาทมาหุ้ม ซึ่งที่จริงไม่เห็นจำเป็น เพราะปั่นหลายหนเข้าก็หายเจ็บก้นไปเองนิหว่า ไหนจะหาตะกร้ามาห้อยแฮนด์อีก สิริรวมได้ว่าลงทุนกับรถไปอีกจำนวนหนึ่งซึ่งคิดเล่นๆ ก็เป็นเงินเท่ากับ 1 ใน 3 ของที่จ่ายไปเพื่อซื้อรถมาแล้ว!

แล้วจะขายหรอ?

รถคันนี้ แม้ไม่ใช่รถสวยเลิศ หายาก มีสมรรถนะสูงส่ง สมควรแก่การหวงแหนเก็บงำไว้ในคอลเลกชั่น แต่ก็นับว่าเป็นรถที่มีคุณค่า ช่วยให้ฉันระลึกถึงความสนุกและอิสระของการปั่นจักรยานอีกครั้ง จนสมัครใจอยากปั่นไปอีกนานๆ ความรู้สึกผูกพันระดับดราม่านี้ทำให้คิดจะเก็บมิเนียนไว้ใกล้ตัว ..เอาไว้ใช้ในวันที่จะติดรถเพื่อนไปปั่นไกลๆ ก็ได้วะ

..แต่แล้ววันหนึ่งก็มาเจอบทความในนิตยสาร “สารสองล้อ” ที่เพื่อนให้มา ว่างๆ ก็เปิดเล่นๆ แล้วมาเจอหน้านี้เลย

image

ความคิดใหม่จึงเกิดขึ้น ..สีสัน และไซส์ของมิเนียนคงถูกใจเด็กไม่น้อย มีเกียร์ให้ใช้นิดหน่อยคงช่วยเบาแรงปั่นให้น้องได้ ถ้าขายก็ได้ตังค์ไม่เท่าไหร่ แถมเยอะกับคนซื้ออย่างนี้ ไม่รู้เมื่อไหร่จะหาคนขายให้ได้ สู้ส่งต่อความรู้สึกดีๆ ที่ได้จากการปั่นจักรยานไปให้เด็กน้อยที่ไม่รู้จักได้สนุกบ้างไม่ดีกว่าหรอ เป็นการ pay it forward ไง

..ก็เอาเป็นว่าขอพี่ใช้อีกสักพักนะคะน้อง ระหว่างนี้พี่จะเก็บตังค์ซื้อรถที่เหมาะกับความต้องการใช้งานมากกว่านี้ แล้วพี่จะเอาไปฝากเขาส่งไปให้น้องใช้นะ

คนรับไปใช้จะเป็นใครก็ได้ ขอให้ได้ปั่นอย่างสนุกและมีประโยชน์ พี่พอใจแล้ว ♡

Advertisements

2 responses »

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s