โลกนี้ไม่มีขยะ

มาตรฐาน

image

วันเสาร์ที่ผ่านมาฉันโดนน้องสาวจิกไปกินสุกี้ เพื่อความเท่าเทียม เลยลากน้องไปเดินดูงาน Thai Craft Fair ซะก่อน นึกว่าผู้ผลิตมาเอง แต่ไม่ใช่ เป็นแนวผู้ส่งออกชั้นแนวหน้า กำลังทรัพย์ที่มีจึงไม่เพียงพอจะช้อปได้ดังที่ตั้งใจ แต่ก็ได้ติดมือมาบ้าง

ประสบการณ์ที่ได้จากงานนั้นคือมุมมองใหม่ต่อการทำงานฝีมือ ซึ่งที่ฉันกำลังหมกมุ่นอยู่ในตอนนี้คือการถัก ไม่รู้เป็นไง ต้องแวะปากซอยแทบทุกวัน และได้ไหมถักติดมือกลับบ้านมาเรื่อย (จนจะไม่มีที่เก็บอยู่แล้ว!)
ฉันพบว่า แค่เปลี่ยนวัสดุ คิดให้พ้นไปจากกรอบเดิม วัสดุเดิมที่เราคุ้นชินอย่างไหมถัก ก็อาจมีโอกาสได้สร้างสรรค์งานใหม่ที่น่าภูมิใจไม่แพ้กัน

ในงานนี้ฉันเห็นคุณพี่ผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง นั่งประจำโต๊ะงานสานจากการนำกระดาษเนื้อบางมาม้วนให้เป็นคอร์ด ฉันเห็นถาดใบเล็กสีเขียวที่เดาว่าสานจากกระดาษที่เคยเป็นใบปลิวโฆษณาสินค้าลดราคาของไฮเปอร์มาร์เก็ตดังมาก่อน แล้วก็ยังมีสีอื่นๆ อีก บางชิ้นก็เป็นงานสลับสี ทึ่งมาก แทนที่จะขายกันที่ฝีมือประณีตเพียงอย่างเดียว แต่งานของคุณพี่ขายกันที่รสนิยมในการใช้สี สไตล์ของทรง แถมยังมี value added จากการทำขึ้นจากสิ่งที่หลายคนจัดเป็นขยะอีกด้วย

เดินมาที่อีกโต๊ะ เป็นกระเป๋าถัก วัสดุน่าฉงนจนอดใจไม่ลูบดูไม่ได้ มีเสียงอ่อนๆ ที่อ่านใจฉันออกแว่วมา “ถุงพลาสติกค่ะ”
…อั้ยย่ะ! “ถุงหิ้วเอาไปตัดเป็นเส้นอะหรอคะ!” ฉันถาม
“ใช่ค่ะ ถักยาก เจ็บมือเลย” โอ้ นางถักเองด้วย “แบบนี้ก็เป็นถุงพลาสติกที่เพิ่มแถบเทปคาสเซ็ตลงไปให้ดูแววๆ”
ต๊าย! ฉันขนลุก นึกถึงเทปคลาสเซ็ตตลับโปรดมากมายที่ตัวเองยังเก็บงำมาจนถึงวันนี้ โดยที่เครื่องเล่นพังไปแล้ว และตัวเทปเองก็อาจเล่นเพลงไม่ได้อีกต่อไป ของพวกนั้นอาจเกิดประโยชน์อีกครั้งได้เหมือนกันหรือนี่

น้ำตาจะไหล..เสียดายก็เสียดาย แต่กับของที่ใช้การไม่ได้แล้ว หลายคนทิ้งมันเหมือนขยะชิ้นหนึ่งด้วยซ้ำ เราจะเสียดายไปเพื่อ?

สาวคนนี้เธอมีร้านชื่อ Ecomo Craze อยู่ในโซน Capital Zen Zone ชั้น 1 Zen ฉันขอนามบัตรมาเรียบร้อย เผื่ออนาคตจะมีโอกาสได้ทำเรื่องเก๋ๆ ชวนคนไปอุดหนุนสินค้ามากคุณค่าของเธอและเพื่อนบ้าง

จบชาบูมื้ออร่อย ฉันลากร่างอืดๆ ไปแวะร้านอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยเจ้าประจำที่ปากซอยตามเคย จัดการปั๊มกระดุมด้วยผ้าลูกไม้ที่เตรียมจะไปติดลงบนเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์สุดเก๋าตัวล่าสุดที่เพิ่งได้มาจากตลาดนัดใกล้ออฟฟิศในราคาเพียง 40 บาท เนื่องจากกระดุมมันหายไปเม็ดนึง จาก 50 บาท จึงถูกต่อลงเหลือ 40 บาทไม่ยาก ด้วยความเซอร์และราคา บางคนอาจมองเสื้อตัวนี้เป็นขยะไปแล้ว แต่ฉันกำลังนึกอยากทำอะไรสนุกๆ กับแจ็คเก็ตยีนส์อยู่ เจอเสื้อแล้วจึงออกอาการยินดีมากกว่ารังเกียจ (ที่จริงฉันไม่เคยมีความคิดเกี่ยวกับเสื้อผ้า ไม่ว่าจะเก่าแค่ไหน ว่าเป็นขยะเลย)

เสียดายรังดุมเก่าไม่ใหญ่กว่านี้ ไม่อย่างนั้นจะได้กระดุมลูกไม้เต็มๆ เป้งๆ แต่ไม่เป็นไร จากเศษผ้าลูกไม้ที่เตรียมไปฉันจัดกระดุมไซส์เกือบเป้งสุดได้มาอีก 5 เม็ด

และไม่วาย ได้ไหมซัมเมอร์วีนัสสีเหลือบโทนเขียวติดมือกลับมาอีก 1 ม้วน !

image

Advertisements

One response »

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s