คู่กรรมเป็นโจทย์ยาก

มาตรฐาน

 รูปภาพ

ฉันอ่าน “คู่กรรม” จบตั้งแต่สิบกว่าขวบ ช่วงกำลังก้าวขึ้นบันไดขั้นใหม่ของชีวิต จากเด็กประถมเป็นมัธยม

คู่กรรมและหนังสืออีกมากมายวางเรียงรายรอการหยิบอ่านที่ห้องสมุดประชาชนติดแอร์เย็นฉ่ำบนชั้น 3 ของธนาคารศรีนคร ถนนช้างคลาน เดินมาจากบ้านฉันที่อยู่บนถนนเจริญประเทศก็นับว่าไกลไม่น้อย แต่คงเป็นโชคของฉันเองที่สมัยก่อนยังไม่มีที่ให้เด็กที่เริ่มเป็นวัยรุ่นไปแรดมากนัก ยังไม่เข้าโรงเรียนสาธิตฯ ก็ยังไม่ค่อยมีกิจกรรมให้ทำ ฉันเลยมีโอกาสอ่านหนังสือดีฟรีๆ

อ่านคู่กรรมจบสัก 2 รอบได้ สลับกับนิยายอื่นๆ เมื่ออ่านรอบที่ 3 ของการยืมมาอ่าน เป็นการอ่านผ่านๆ แล้วหยุดลงตรงช่วงที่ชอบ อ่านจนแทบจะจำได้ สถิติ 3 รอบนี้ยังคงอยู่ ในเมื่อฉันโตมากลายเป็นคนอ่านฉาบฉวย ยิ่งโต ยิ่งอ่านหนังสือจนจบน้อยลง

อ่านหลายรอบไม่เบื่อเรอะ? บอกได้ว่าไม่ แล้วคู่กรรมมีอะไรดี? บอกสั้นๆ ได้ว่า ไม่ใช่นิยายทุกเรื่องที่จะเขียนให้คนอ่านสร้างภาพยนตร์ของนิยายเรื่องนั้นเป็นส่วนตัว เหมือน คู่กรรม ของ ทมยันตี

หลายคนที่เคยอ่านคู่กรรมมาแล้วคงรู้สึกคล้ายกัน คู่กรรมทั้ง 2 เวอร์ชั่นที่นำเสนอสู่สายตาประชาชนในปีนี้จึงสร้างกระแสทอล์กออฟเดอะทาวน์ เม้าธ์กันกว้างขวางไปหลายวงการ

จะขอข้ามละครคู่กรรมเวอร์ชั่นคุณบอย (บี้-หนูนา) ไปเลย เนื่องจากฉันทนดูไม่ได้ (ขอสารภาพ) ที่เหลือทนที่สุดคือมันนานเกินไป กว่าเรื่องจะคืบขยับ อ้าวจบตอนอีกแล้ว แต่จะขอพูดหนังคู่กรรมเวอร์ชั่น เรียว กิตติกร (แบรี่-ริชชี่) ที่ไม่ได้ไปดูเพราะคาดหวังไว้อย่างมากหลังจากได้ดูตัวอย่าง (เหมือนผู้คนเกินครึ่งที่รอดูหนังเรื่องนี้) แต่เพราะอยากจะไปดูให้รู้กับหูกับตาว่าไอ้ที่เขาวิพากษ์วิจารณ์กันนั้น …มันขนาดนั้นเลยหรือ

โชคดีที่เพื่อนให้ Voucher มาดูฟรี ฉันจึงชมภาพยนตร์อย่างเกรงใจนิดๆ ไม่เกรี้ยวกราดและคาดหวังเหมือนดูหนังที่จ่ายตังค์ซื้อตั๋วเอง เมื่อดูจบ ฉันถอนหายใจ บอกได้ว่านี่ไม่ใช่คู่กรรมเวอร์ชั่นที่เลวร้ายจนหาข้อดีไม่ได้ อย่างน้อยณเดชน์ก็เล่นเป็นโกโบริได้น่ารัก ได้ใจคนดู มีฉาก CG ที่ยิ่งใหญ่ สวยงาม (บางฉาก) ทำได้สวยจนเข้าใจละว่าทำไมดู trailer จบ คนแทบจะทั้งเฟสบุ๊คก็แทบจะเพ้อพร้อมๆ กันว่าอยากดูคู่กรรม งานแสดงเรื่องแรกของน้องริชชี่ก็นับว่าไม่เลวร้ายนะ เพียงแต่ถ้าน้องมีประสบการณ์บ้างคงทำได้ดีกว่านี้ 

 

ฉันเข้าใจ ยอมรับ และเคารพนะ ถ้าผู้กำกับคนนี้จะสร้าง “คู่กรรม” ของเขาออกมาแบบนี้ แต่เสียดายจังที่ “คู่กรรม” ของเขา ไม่ใช่เรื่องเดียวกับ “คู่กรรม” ของฉัน

คู่กรรมเป็นโจทย์ยาก ใหญ่ และพิสูจน์คนตอบโจทย์เสมอมา ค่าที่หนังสือเล่มนี้มีคนอ่านมาก และคนอ่านก็ประทับใจกับเรื่องราวในหนังสือมาก แถมแต่ละคนยังมีภาพยนตร์ในใจของตัวเอง โกโบริเป็นคนแบบนี้ อังศุมาลินเป็นคนแบบนี้  พ่อและแม่ของอังศุมาลินเป็นแบบนี้ ทมยันตีสร้างตัวละครเหล่านี้ไว้แนบเนียน หนักแน่น มีเหตุมีผลชนิดที่เราไม่นึกสงสัย แต่ทำไมในหนังของเรียว ตัวละครทุกตัวดูไร้น้ำหนัก ราวกับลอยตุบป่องอยู่ในคลอง (บางกอกน้อย?) เล็กแคบหน้าบ้านอังศุมาลิน  

คนดูไม่รู้ว่าทำไมอังฯ จึงเกลียดญี่ปุ่นนัก งงว่าทำไมอยู่ๆ อังฯ ว่ายน้ำกลางแดดเปรี้ยงไปเกาะเรือที่อู่ต่อเรือ โกโบริกับอังฯ รักกันตอนไหน คนดูสงสัยว่าอังฯ ประกอบอาชีพอะไร ทำไมพูดได้ทั้งญี่ปุ่นและอังกฤษ คนดูไม่ได้เห็นอังฯ ปวดใจกับการตัดสินใจของพ่อ ไม่เข้าใจบุคลิกเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวของอังฯ อันที่จริงคนดูยังงงๆ แต่ไม่กล้าถามเพราะเกรงใจมากเลย ว่าทำไมพ่อไม่อยู่บ้านเดียวกับอังฯ  ลุงผลกับลุงบัวที่ไม่มีบทพูดนั่นดูเป็นคนโง่ เพราะไม่มีแม้แต่บทที่บอกว่าแกสองคนกำลังทำอะไรอยู่ แกคั่งแค้นอะไรโกโบริถึงกับต้องดักฟัน กระทั่งบทบาทของตัวละครที่มีหน้าที่สำคัญยายเมี้ยนปากปลาร้าก็ถูกตัดออกไป (ฉันคิดเองโง่ๆ ว่าทุกอย่างถูกตัดเพื่อกระชับเวลา ให้อังฯ ได้มีโอกาสพูดด้วยสายตากลมโตแสนโศก ฉากเข้าพระเข้านางชวนจิ้น และไดอาล็อก- anata wo aishite imasu -ซ้ำๆ ของเธอ)

เรียวละรายละเอียดเล็กๆ ที่มีความสำคัญไปมากมายราวกับสร้างหนังให้คนที่อ่านหนังสือและดูละครคุณบอย (ฉายก่อนและเพียบด้วยรายละเอียด) มาแล้วดู แต่ไหงรายละเอียดที่ไม่น่าละ ถึงไม่ใส่ลงไป ที่ฉันหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้คือตอนโกโบริจะตาย ทำไมอังฯ ไม่มีความพยายามจะช่วยคนรักให้ออกมาจากกองวัสดุนั่นเลย ไม่พยายามเอาหัวหนุนตัก ไม่กุมมือไปจนตาย ที่จริงฉันไม่เห็นอังฯ พยายามสัมผัสตัวคนรักด้วยซ้ำ ถามจริงๆ เถอะในชีวิตจริง ถ้าคนที่เรารักสุดหัวจิตหัวใจถูกระเบิดเกือบเละ โดนไม่เสียบ กำลังจะตายมิตายแหล่ คนมีสติดีคงจะพยายามช่วยเหลือมากกว่าจะนั่งพร่ำท่องบอกรักเป็นภาษาญี่ปุ่นกระมัง ถ้าอยากจะบอกให้คนรักชื่นใจก่อนตาย ท่องไปด้วย ลูบหัวเขาไปด้วยจะอ่อนโยนกว่าไหม?  

ยังไม่นับรายละเอียดของสีสันและแพทเทิร์นของเสื้อผ้าอันแสนจะหม่นหมอง ทรงผมและเส้นผมที่ไม่ได้ชวนสัมผัสของอังฯ  ท่าเดินที่ไม่ใช่ไม่สวย แต่ยังเก้งก้างเป็นเด็กอยู่เลย รวมทั้งหมวกแก็บผ้าสักหลาด แฟชั่นยอดฮิตในยุคมาลานำไทยสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2?  เหล่านี้ที่ฉันพยายามขบคิดว่าผู้กำกับกำลังจะบอกอะไร ทว่ายังคงคิดไม่ออก

 

คู่กรรมเป็นโจทย์ยาก (พูดซ้ำ) ยากที่ว่าจะทำออกมาอย่างไรให้ได้ใจคนอ่านหนังสือเรื่องนี้มาแล้ว มีโอกาสชมละครหรือภาพยนตร์ที่คนรุ่นก่อนทำมาแล้ว คนกล้าทำโจทย์แบบคู่กรรมต้องเป็นคนใจถึง และกล้าทำ จริงอยู่ที่การลงมือแก้โจทย์โดยไม่ดูงานของคนอื่นเลยน่าจะทำให้ได้คำตอบบริสุทธิ์ไร้ซึ่งอิทธิพลจากรุ่นพี่ แต่แม้ไม่อ่านคำตอบ อย่างน้อยก็น่าจะอ่านโจทย์ให้ละเอียดลออดีก่อนไหม จะได้ตอบกันให้ถูกจุด กรรมการตรวจคำตอบอย่างคนดูจะได้ไม่เสียเวลา เสียเงินค่าตั๋ว และที่สำคัญ เสียความรู้สึก

นอกจากว่าคนตอบไม่แคร์ที่จะตอบให้ถูก แค่ตอบตามใจ (กู) เพราะอย่างน้อยมันต้องถูกใจใครสักคนสิน่า    

 

  

 

Advertisements

2 responses »

  1. แค่ชื่อชื่อเรื่องก็ถูกใจพี่โอมากแล้ว…
    ชอบที่ม้อยเขียนออกมาได้ถูกใจ…ใช่เลย…

    หลายๆ คนไม่ชอบอังศุมาลิน
    บอกว่านางหยิ่ง เล่นตัว โดยไม่เข้าใจเบื้องหลังว่า
    มีสาเหตุอันใดที่นางจะต้องแสดงออกมาอย่างนั้น

    สรุป…พี่โอไม่ได้ไปดูในโรงเหมือนกัน
    ส่วนทางช่องห้านั้นไม่ต้องพูดถึง
    ดูไปแค่เสี้ยวเดียวของวันเดียว
    แล้วก็ไม่ดูอีกเลย…เพราะตามความรู้สึกของตัวเอง
    อังศุมาลินไม่ใช่แบบนี้…แฮร่…

    โจทก์ยากจริงๆ นะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s