รักของพี่มาก

มาตรฐาน

พี่มาก_n

ตำนานแม่นากพระโขนงถูกเล่าต่อกันมาเรื่อยๆ ในรูปแบบของหนังและละคร เพิ่มเติมรายละเอียดจนเรื่องราวชัดเจนราวกับมีนวนิยายแม่นากพระโขนงตีพิมพ์เป็นคัมภีร์ เช่นเดียวกับที่ “คู่กรรม” หนังอีกเรื่องที่รีเมคกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ไม่ว่าจะสร้างใหม่เมื่อไหร่ก็จะต้องมีฉากและบทพูดที่คนอ่านจำขึ้นใจเป็นโจทย์ให้ผู้กำกับประกอบเป็นตัวหนังที่สมบูรณ์

ตำนานสะท้านคลองพระโขนงเรื่องนี้ถูกบอกเล่าหลายครั้ง จากต่างมุมมอง หนังบางเรื่องนำเสนอในเชิงอภินิหาร ละครบางเรื่องเสนอแบบสั่นสะเทือนประสาท สยดสยอง ติดตาเด็กไปตั้งนาน แต่คราวนี้ “โต้ง- บรรจง ปิสัญธนะกูล” เลือกที่จะเล่าเรื่อง “พี่มาก..พระโขนง” จากมุมของพี่มากที่ก็รักเมียตัวเองไม่น้อยไปกว่ากัน พ่อมากไปรบกลับมาไม่รู้ว่าเมียที่อุ้มลูกรออยู่นั้นตายไปแล้วขณะคลอดลูก ด้วยความรักความอาลัยผัว เมียจึงกลับมาปรากฏในร่างที่ผัวคุ้นเคย แม้เพิ่มเติมมุกตลกจากเกลอทั้งสี่ของพ่อมากที่ตามกลับมาส่งจากสนามรบ และอยู่ช่วยพ่อมากให้หนีจากผีเมีย ชนิดที่คนดูหัวเราะสนั่นโรงกันแทบตลอดเรื่อง แต่หนังยังถ่ายทอดความรักอาลัยของผัวเมียคู่นี้ออกมาจับใจคนดู

ฉากที่พระเอกเล่นอยู่คนเดียว บอกเมียทั้งน้ำตาว่ารักเมียมากจนคนกลัวผีเช่นเขาสามารถยอมโดนผีหลอกนั้น ทั้งอบอุ่น อ่อนหวาน และกินใจ จนฉันต้องยอมรับว่าฉันยอมรับมาริโอ้ เมาเร่อแล้ว หลังจากได้ดูหนังและละครที่พ่อคนนี้เล่นมาหลายเรื่อง

แต่ฉันไม่ฟินกับตอนจบแฮะ

มันจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วไม่มีทางที่จะจบลงได้อย่างนั้น

ฉันมาคิดของฉันเองนะ ในช่วงชีวิตของเรา เราอาจรักใครสักคนได้มากมายจนตายตามกันได้ นั่นเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าลงทุนตายตามกันไปจริงๆ แล้วจะได้เจอกันไหม จะได้อยู่ร่วมกันอีกไหม หรือจะรักกันต่อไปไหม นี่เป็นสิ่งที่ต้องใช้ปัญญาคิด

แล้วถ้าฝ่ายหนึ่งจากไปแล้ว จะจากเป็นหรือจากตาย แต่เราก็ยังอยู่ของเรา ไม่เหนี่ยวรั้งกัน แต่อยู่อย่างเข้าใจในสิ่งที่เกิด ยอมรับในการพลัดพราก แต่ยังรักเขาเสมอ ระลึกถึงเสมอในความรักและคุณความดีที่เขามีต่อเรา ..อย่างนี้ไม่เป็นการจากกันด้วยดีกว่าอย่างนั้นหรือ

อืมม์ อาจจะเป็นการจากกันด้วยดี แต่ถ้าแม่นากคิดกับพ่อมากแบบนี้ คงจะไม่มีตำนานแม่นากพระโขนงเกิดขึ้น (ฮา)

ต้องขอบคุณที่โต้ง (ที่จริงต้องรวม GTH และเพื่อนพู่ด้วย ที่ช่วยกัน) เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อหนังไทยของฉัน อย่างช้าๆ ตั้งแต่ปีที่แล้ว จากคนที่ยักไหล่ใส่หนังไทยมาตลอด ว่าไม่มีคุณค่าควรแก่การซื้อตั๋วราคาเกินร้อยบาท เข้าโรงไปเสียเวลานั่งดูอยู่เกือบสองชั่วโมง ฯลฯ เป็น..คนไทยก็ตั้งใจทำหนัง และทำออกมาได้ดีทีเดียวนะ

ฉันไม่ได้ดู “พี่มาก..พระโขนง” ในรอบสื่อฯ เหมือนเรื่องอื่นๆ ฉันจ่ายตังค์ค่าตั๋วเป็นเงิน 200 บาท โดยไม่มีบ่นกระปอดกระแปดเสียดาย และกำลังจะยอมลงทุนเวลาประมาณ 2 ชั่วโมงไปดู “คู่กรรม” ในเย็นวันนี้ เพื่อเสพหนังเรื่องนี้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งหมดของตัวเอง อย่างน้อย ฉันจะได้มีความรู้สึกส่วนตัวกับหนังที่สร้างขึ้นจากวรรณกรรมที่ฉันรักมาก (เช่นเดียวกับรุ่นพี่ ป้าน้าอา และเพื่อนร่วมรุ่นมากมาย)

ไม่ว่าดูคู่กรรมแล้วจะเดินออกจากโรงด้วยความรู้สึกอย่างไร ฉันขอ “พูดลอยลอย” ฝากลมและฟ้าไปกระซิบบอกโต้งหน่อย …ช่วยทำหนังรักโศกนาฏกรรมแห่งการพลัดพรากชนิดเรียกน้ำตาแทนเสียงหัวเราะ แบบที่คนดูจะจดจำเรื่องราวในหนังประทับอยู่ในหัวใจไปจนแก่สักเรื่องได้ไหม

ให้ฉันได้พูดอย่างเต็มปากสักครั้งเถิดว่า “ผู้กำกับคนนี้เก่งจริงๆ”

หมายเหตุ: ยืมรูปมาจาก Facebook ของ GTH นะจ๊ะ

Advertisements

2 responses »

  1. ไม่ว่าดูคู่กรรมแล้วจะเดินออกจากโรงด้วยความรู้สึกอย่างไร ฉันขอ “พูดลอยลอย” ฝากลมและฟ้าไปกระซิบบอกโต้งหน่อย …ช่วยทำหนังรักโศกนาฏกรรมแห่งการพลัดพรากชนิดเรียกน้ำตาแทนเสียงหัวเราะ แบบที่คนดูจะจดจำเรื่องราวในหนังประทับอยู่ในหัวใจไปจนแก่สักเรื่องได้ไหม

    ถ้าเปิดพัดลมแล้วช่วยได้
    พี่โอจะลงทุนซื้อพัดลมอันใหญ่ๆ
    ที่ใช้พัดเตาตอนผัดก๋วยเตี๋ยว
    อันนึงเลย…เอ้า… ^___^

    จะไปดู พี่มาก พรุ่งนี้จ้ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s