ถักฝันให้เป็นจริง

มาตรฐาน

 

 

รูปภาพ

 

เห็นเพื่อนรักเจียดเวลาอันน้อยนิดของนางเดินหาสายคล้องบัตรพนักงานห้อยคอเมื่อวันก่อน เลยบอกว่าเดี๋ยวถักให้ แล้วก็กลับมาคิด โจทย์เพื่อนไม่ง่าย นางไม่เอางานถักแบบร้อยลูกปัด ซึ่งเห็นว่าแบ๊วใสเกินไป นางบอกให้ฉันดูหนังหน้านางด้วย ว่าแล้วนางก็ดำริอยากได้สีแดง เพราะเชื่อว่าตัวเองเฮงกับสีนี้ แต่ก็ระบุึมาว่า อยากให้เป็นแดงสลับสีน้ำเงิน (เพื่อนคะ สีแดง-น้ำเงินเนี่ย คงไปได้ดีกับหนังหน้าของเพื่อนนะคะ!)

เมื่อจะต้องถักสายอะไรแบบ ฉันก็พยายามนึกถึงพอร์ตงานถักอะไรเป็นสายๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

กระเป๋าถักห้อยคอใบนี้ถักใช้เองเมื่อนานมาแล้ว นานกว่ายุคที่เขานิยมห้อยบีบีไว้กับคอ ย้อนไปเกือบถึงยุคที่หลายคนพกเพจเจอร์ได้ละมั้ง ดูเหมือนฉันก็เคยใช้ห้อยโทรศัพท์มือถือเครื่องแรกยี่ห้อซีเมนส์ มีเสาหัวรีๆ (อย่างไม่อายสายตาใคร) เหมือนกัน

มันเป็นกระเป๋าถักจากไหมซัมเมอร์ สีกะปิ-สีโปรดในตอนนั้น ที่ใส่ยังไงก็ไม่ขึ้น เพราะมันเป็นสีตุ่น ในขณะที่ฉันมีสีผิวสีคล้ำเข้มเกินกว่าจะใส่แล้วผิวดูใสสว่างขึ้นมา แบบถักก็ง่ายๆ ไม่มีแพทเทิร์น ใช้เดาๆ เอาเท่าที่ทักษะมี

ทักษะของฉันไม่ได้เกิดจากการไปร่ำเรียนการถักโครเชต์เป็นเรื่องเป็นราวมาจากไหน ได้แต่เห็นผู้ใหญ่ในบ้านซึ่งก็ไม่ได้ไปเรียนเป็นเรื่องราวมาจากไหนไกลกว่าหน้างานฝีมือของนิตยสารขวัญเรือน/กุลสตรี แล้วก็ง่วนกับการควักเข็มโครเชต์เข้า-ออก ควักไปควักมา แป๊บเดียวเสร็จเป็นดอกสวยๆ ดอกแล้วดอกเล่า เผลออีกแป๊บดอกสวยๆ พวกนั้นก็มาต่อกันเป็นผืน คลุมโต๊ะ คลุมเตียงกันใหญ่โต

จำได้ว่าเมื่อฉันยังเล็กนั้นถึงขั้นมีชุดเดรสลูกไม้โครเชต์แบบกระโปรงบาน ชนิดที่หมุนตัวแล้วกระโปรงบานแฉ่งเป็นกลีบดอกไม้ใส่รับซัมเมอร์ด้วยซ้ำ

เออ..หรือนี่จะเป็นการปลูกฝังให้เด็กชิน แล้วริเริ่มเล่นเข็มโครเชต์บ้าง ฉันเริ่มจับเข็มถักเมื่อกี่ขวบก็ไม่รู้สิ จำไม่ได้ และอาจจะไม่มีใครจำได้แล้ว เอาเป็นว่า ในที่สุด แม่ก็สอนฉันควักเข็มโครเชต์เข้า-ออกจนเป็นลายง่ายๆ พาไปซื้อไหมสีที่อยากได้ และเข็มเบอร์ที่เข้ากับไหมให้ฉันได้เอามาควักเข้าควักออก เปลี่ยนรูปในจินตนาการให้เป็นของที่ใช้ได้จริงๆ ซึ่งไม่ว่าจะฝันไว้เริ่ดหรูสักแค่ไหน แต่ส่วนใหญ่ฉันจะทำให้มันเรียบง่ายเท่าที่ความสามารถและความอดทนจะอำนวย สวยไม่สวยไม่รู้ รู้ว่าทำให้เสร็จได้ก็ปลื้มแล้ว

 

งานถักก็คือการถักความฝันให้เป็นของจริงที่จับต้องได้ ใช้ได้ แค่ฝันให้สวยยังไม่พอ ต้องการทักษะ เวลาและความอดทน (อย่างมาก) ด้วย เพราะเราจะทำมันไปได้ทีละนิดละหน่อยเท่าที่เวลาและโอกาสจะอำนวย ไม่ก้าวหน้าตูมตามเหมือนงานผ้า ที่อาจจะเสียเวลาในบางขั้นตอนเท่านั้น จึงเป็นธรรมดาที่ฉันทำงานถักไม่ค่อยเสร็จ (:P) ที่คาไม้นิตอยู่ตอนนี้มีตั้งสองงาน นึกถึงผ้าคลุมนั่นคลุมนี่ลายต่อดอกที่แม่กับน้าช่วยกันทำแล้ว ฉันจึงนับถือความอุตสาหะพยายามของสตรีทั้งสองยิ่งนัก

 

คงเป็นโชค ที่ลูกไม้ลูกนี้หล่นไม่ไกลต้นเกินไป ฉันพอจะมีหัวและมีแรงทำงานพวกนี้ได้เหมือนกัน ถึงตอนนี้จะทำไม่ได้ดี แถมอุตสาหะพยายาม และฝันไม่ไกล ใจไม่ถึงเท่าแม่กับน้าในวันนั้น วันข้างหน้าก็ยังพอมีหวังอยู่บ้างละมั้ง

 

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s